عکاسی خیابانی چیست؟ راهنمای جامع عکاسی خیابانی اثر اریک کیم

عکاسی خیابانی چیست؟ چطور باید عکس خیابانی گرفت؟ عکاسی خیابانی را باید از کجا شروع کرد؟ اریک کیم، عکاس خیابانی شناخته شده امریکایی، به این سوالات پاسخ می دهد.

تاریخ انتشار : ۲ تیرماه ۱۴۰۰

نوشته شده توسط مهدی بردبار

eric1 min - عکاسی خیابانی چیست؟ راهنمای جامع عکاسی خیابانی اثر اریک کیم
اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در pinterest
اشتراک گذاری در pocket

فهرست

سرآغاز

دوست عزیز سلام

این کتاب خلاصه چیزایی هست که در طول ۱۰ سالی که عکاسی خیابانی را دنبال می کنم، آموخته ام.

این کتاب شامل قوانین سفت و سخت، و بایدها و نبایدها نیست.

مطالب این کتاب نظرات شخصی من هستن. 

بهت توصیه می کنم مطالبی که مفید میبینی رو یاد بگیری، و باقی رو بذاری کنار.

ازت میخوام که عکاسی خیابانی رو یک پروژه شخصی مهم بدونی.

فقط دنبال گرفتن عکس نباشی. بلکه تلاش کنی زندگی رو مستند کنی.

سعی کنی اول سوژه ها رو بشناسی، باهاشون هم صحبت بشی، قصه هاشون رو بشنوی و بعد ازشون عکس بگیری.

با قلبت عکاسی کن!

اریک کیم

عکاسی خیابانی چیست؟

عکاسی خیابانی برای هر کسی معنا و مفهوم خاصی و منحصر به فردی داره.

در جواب این سوال که عکاسی خیابانی چیه؟ باید بگم که عکاسی خیابانی همان معنایی رو میده که تو بهش باور داری! درست و اشتباهی در کار نیست.

عکاسی خیابانی هنر پرسه زدن در خیابانها، و عکاسی از هر چیزی ست که جالب باشه.

تو مجبور نیستی خودت رو ملزم به رعایت قانونی بدونی. عکاسی خیابانی دموکراتیک ترین فرم عکاسیه.

ثبت انسانیت

اگه بخوام عکاسی خیابانی رو معنا کنم، جوابم اینه :”ثبت انسانیت”

من انسان ها، زندگی هاشون و عواطف اونها رو با عکاسی از آدمها، ساختمانها، و چیزهایی که در خیابان پیدا میکنم، مستند میکنم.

مستندسازی

به نظر من قبل از هر چیز، عکاسی خیابانی درباره مستندسازی زندگی، آدمها، مکانها و خیابانها با نگرش و درک شخصی عکاسه!

نکته مهم داشتن ذهن باز و متمرکز، و شروع پرسه زدن و سرگردانی درخیابانهاست. پرسه زدن بدون هیچ تصور و خیال و فکری که از قبل داشته باشی.

مهم نیست از آدم ها عکس بگیری و یا از ساختمانها، و یا با اطلاع سوژه ازش عکس بگیری و یا بدون اطلاع او (و یا اصطلاحا عکاسی خیابانی کاندید Candid Photography).

عکاسی خیابانی سبکی هست که همه میتونن امتحان کنن و تفسیر خاص خودشان رو داشته باشن.

Eric Kim1 - عکاسی خیابانی چیست؟ راهنمای جامع عکاسی خیابانی اثر اریک کیم

چرا عکاسی خیابانی؟

 

حالا یک سوال: “چرا عکاسی خیابانی؟

عکاسی خیابانی برای کسانی مناسبه که قدم زدن در خیابانها و دیدن زندگی و کارهای انسان ها، واسشون جذابه.

دیدن دنیا، تعامل با آدمها، آشنا شدن با غریبه ها و مستند کردن روابط و احساسات انسانی.

چرا من به عکاسی خیابانی علاقه دارم؟

من عکاسی خیابانی رو انتخاب کرده ام چون به من این فرصت رو داده تا با چیزهای جدید مواجه بشم، و زندگی مهیج تری داشته باشم.

و البته عکاسی خیابانی کمکم کرده که اعتماد به نفس بیشتری هم داشته باشم.

قبل از شروع عکاسی خیابانی، من ترس زیادی از نزدیک شدن به غریبه ها داشتم.

اما الان بدون اضطراب و نگرانی چندانی به رهگذرای خیابان نزدیک میشم. سعی میکنم باهاشون تعامل داشته باشم.

هر چه بیشتر عکس خیابانی میگیرم، احساس میکنم در مواجهه با آدمها راحت ترم.

قبلا به این دلیل به عکاسی خیابانی علاقه داشتم، چون دوست داشتم با مردم در ارتباط باشم.(اشتیاقم به ارتباط، حتی بیشتر از عکس گرفتن بود!)

عکاسی خیابانی جامعه شناسی عملیه

من توی دانشگاه جامعه شناسی خوانده ام. و عکاسی خیابانی رو جامعه شناسی عملی میدونم.

به جای قلم و دفتر من از دوربین به عنوان وسیله تحقیقات جامعه شناسی استفاده میکنم. بنابراین من خودمو یک جامعه شناس خیابانی میدونم.

تو چرا عکاسی خیابانی رو انتخاب کردی؟

شاید دلایل تو با من خیلی متفاوت باشه. شاید دلیل تو ثبت و مستندسازی دنیا از نگاه خودته. 

و یا درباره گشتن دنیا و آشنایی با انسان ها و  فرهنگ های متفاوت . 

یا شاید فرجه ای برای رهایی از کلافگی و استرس چرخه روتین وار زندگی و کار باشه. 

ترسیدن از نزدیک شدن به غریبه ها

خیلی از ما آدمها، به دلایلی از نزدیک شده به غریبه ها و عکاسی ازشون می ترسیم. 

به نظر من عکاسان خیابانی آدمهایی هستن که مغلوب ترس درونی نمیشن و سعی می کنن در خیابان عواطف و احساسات انسانی رو مستند کنن.

من هیچ وقت یک عکاس خیابانی رو ندیدم که از مرحله پرت باشه! چون اگه به عکاسی خیابانی علاقه داری، باید تمایل واقعی به انسان ها و انسانیت داشته باشه.

عکاسی خیابانی را چطور شروع کنیم؟

تجهیزات لازم برای شروع

برای عکاسی خیابانی تنها چیزی که نیاز داری یک دوربین هست.

به نظر من کوچکترین و جمع و جورترین دوربین رو انتخاب کن.

این میتونه دوربین تلفن همراه، دوربین کامپکت، یا یه دوربین بدون آینه باشه. 

البته میتونی از دوربین های حرفه ای DLSR هم استفاده کنی. یا هر دوریبن دیگه ای که بشه باهاش عکس گرفت.

تمرکز و خالی کردن ذهن از پیش فرض ها

زمانی که مشغول عکاسی خیابانی هستم، معمولا گوشی ام رو خاموش میکنم. موزیک گوش نمی کنم.

سعی میکنم به مشکلات شخصی، ناراحتی ها، پشیمانی ها و پریشانی ها، یا نگرانی های مالی و اضطراب آینده فکر نکنم.

خالی کردن ذهن از همه چیز و تمرکز روی کاری که داری انجام میدی، قدم اول برای شروع این مسیره. 

سعی کن موقع عکاسی ذهنت متمرکز باشه و به هیچ چیز غیر مرتبطی فکر نکنی. 

اگه بخوام ساده بگم، باید با محیط اطرافت ارتباط برقرار کنی و بذاری عکس ها خودشون گرفته بشن.

عکاسی خیابانی=تمرین مدیتیشن

من عکاسی خیابانی رو مثل تمرین مدیتیشن میدونم.

برای عکاس خیابانی خوبی بودن، تو باید زیبایی پنهان همه چیزهای اطراف رو کشف کنی و قدر بدونی.

باید ذهنت آروم و خالی باشه. و از هر قدمت لذت ببری. باید در تمامی لحظات عکاسی، تلاش کنی در همون لحظه زندگی کنی.

نکته بعدی اینه که باید روند کار رو دوست داشته باشی و فقط به نتیجه فکر نکنی.

عکاسی خیابانی، مثل ماهیگیریه!

در عکاسی خیابانی شانس نقش مهمی داره. 

ما به عنوان عکاس نمی تونیم اتفاقات و آدم هایی که در خیابان می بینیم رو پیش بینی کنیم.

اینو هر ماهیگیری میدونه که:”تو میتونی بهترین ماهیگیر دنیا باشی، اما اگه یه روز هیچ ماهی ای توی برکه نباشه، نمیتونی ماهی بگیری.”

پس وقتی داری قدم میزنی و عکس میگیری انتظار نداشته باش که حتما عکس خوبی بگیری.

فقط با خودت بگو : “من میخوام یه گردش خوب بکنم و دوربینم رو هم همراه ببرم. اگه چیز جالبی ندیدم و عکسی نگرفتم هم اشکالی نداره!”

با این اعتقاد، فشار رو از روی خودمون برمیداریم. و مجالی برای شکوفایی خلاقیت به دست میاریم.

عکاسی خیابانی باید لذت بخش باشه!

قبل از هر چیز عکاسی خیابانی باید لذت بخش باشه! اگه موقعی که عکس میگیری بهت خوش نمیگذره، داری یه کاری رو اشتباه انجام میدی.

تو باید سعی کنی که ذهن بچه ها یا ذهن مبتدی ها رو داشته باشی. تو به یک بچه پول نمیدی تا توی شهربازی، بازی کنه و خوش بگذرونه.

بلکه اون کودک خودش عاشق اینه که بازی کنه! همین قضیه توی عکاسی خیابانی هم صدق میکنه.

پروژه عکاسی خیابانی باید با حس شعف، هیجان و لذت همراه باشه. تو نباید موقع عکاسی خودتو سانسور کنی.

تو فقط باید با دوربینت بگردی و چیزایی که به نظرت جالبن رو ثبت کنی.

Eric Kim2 - عکاسی خیابانی چیست؟ راهنمای جامع عکاسی خیابانی اثر اریک کیم

چطور عکس خیابانی بگیریم؟

 

برای شروع عکاسی خیابانی نیاز نیست کار خاصی بکنی. همون طور که گفتم، تنها وسیله ای که باید داشته باشی یه دوربینه. 

از اون مهم تر داشتن کنجکاویه و اینکه بدونی کی شاتر رو فشار بدی!

به نظر من عکس خیابانی خوب یا بد وجود نداره. همه عکس های خیابانی منحصر به فرد هستن.

چیزی که  از نظر تو زیباست ممکنه، از نظر شخص دیگه ای اصلا زیبا نباشه.

تفسیر شخصی و نگرش

همه ما، واقعیت رو از فیلتر چشمامون رد میکنیم. و دنیا رو با تفسیر شخصی و طرز نگاه خودمون میبینیم.

جذابیت چیزیه که بر اساس گذشته و تجربیات قبلی، بین فرد تا فرد فرق میکنه.

اگه اهل توکیو باشی، تاکسی های زرد نیویورک واست جذابن.

اگه اهل نیویورک باشی، ماشینای فروش خوراکی توکیو واست جالبن.

توصیه من اینه که وقتی داری عکس خیابانی میگیری یه ذهن باز داشته باش.

ثبت عواطف انسانی

زمانی که مشغول عکاسی ام، به دنبال ثبت عواطف هستم.

دنبال ثبت الگوها و رفتارهای انسانی. حرکات بدن، حالت دستها و خطوط چهره.

من سعی میکنم که یک منتقد اجتماعی باشم. من درباره جهان هستی خیلی خوشبینم، اما درباره جوامع انسانی نگاه بدبینانه ای دارم.

من به انسانیت عشق میورزم. تا به حال آدم های مظلوم زیادی رو در جامعه دیده ام. این حس وقتی در توکیو بودم خیلی شدید بود.

آدمایی که توی واگن مترو به هم فشرده میشن. ۸۰ ساعت در هفته کار میکنن، تا فقط بتونن نیازهای اولیه زندگیشون رو برطرف کنن.

نگاه اجتماعی بدبینانه

 من از نگاه اجتماعی بدبینانه ام، برای رنگ بخشیدن به عکسام استفاده میکنم.

وقتی توی خیابان عکس میگیرم دوست دارم عکسام که تیره و تار و انتقادی باشن. هدف من این نیست که فقط سیاه نمایی کنم.

بلکه من سعی دارم معضلات اجتماعی رو نشان بدم و با سوژه ام احساس همدردی کنم.

بزرگترین آرزوی من در عکاسی خیابانی اینه که به مخاطبم بگم: 

“مثل آدمای توی عکسای من غمگین و افسرده نباش. یه زندگی واقعی رو تجربه کن، پر از شادی، عشق و نشاط!”

دلیل علاقه به عکاسی خیابانی

دلیل علاقه هر کسی به عکاسی خیابانی، منحصر به خود اون شخصه. پیشنهاد من اینه که راهی رو برو که درونت بهت میگه!

اگه خودتو به عنوان یه آدم برونگرا میشناسی با سوژه هات حرف بزن و تعامل کن.

اگه میدونی که درونگرایی، خودتو ملزم به نزدیک شدن و ارتباط با سوژه هات نکن. ممکنه واسه تو فقط نگاه کردن و عکاسی با فاصله بهتر باشه.

به نظر من عکاسی خیابانی یه جستجوی درونیه! 

اینکه بفهمی به عنوان یه انسان کی هستی؟! چطور دنیا رو میبینی؟ عقیده ات چیه؟

در عکاسی خیابانی درست و غلطی وجود نداره. سعی کن خودتو مطالعه و کشف کنی و بفهمی کی هستی! و همون مسیر رو ادامه بدی.

راهنمایی هایی برای شروع عکاسی خیابانی

من سالهاست عکاسی خیابانی رو دنبال میکنم. و توی ترکیب بندی عکس خیابانی وسواس دارم.

توی این بخش میخوام تئوری هایی که در ترکیب بندی واسه خودم دارم، رو بهت بگم. امیدوارم مفید باشه:

اولین اصل ترکیب بندی: سادگی

نکته اصلی در ترکیب بندی، چینش عناصر (انسان ها، ساختمانها و …) در کادر عکسه.

برای پیدا کردن عنصر اصلی باید از خودت بپرسی “من تصمیم دارم چه چیزایی تو عکست باشه؟” و مهم تر اینکه “چه چیزایی رو میخوام از کادر حذف کنم؟”

اعتقاد من اینه که بهترین عکس ها، ساده ترین عکس ها هستن! 

در عکاسی، بزرگترین چالش اینه که باید قدم به قدم از پیچیدگی و شلوغی فریم کم کنی و به سادگی برسی.

حقیقتش اینه که گرفتن یک عکس خیابانی ساده، خیلی سخت تر از یک عکس پیچیده هست.

پس زمینه و لبه های عکس خیابانی

وقتی دارم عکاسی میکنم، همیشه حواسم به پس زمینه و لبه های عکس هست.

سعی میکنم پس زمینه تا جای ممکن ساده باشه و لبه های عکس تمیز باشن.

موقع عکاسی خیابانی، دید تونلی داشتن کار ساده ای هست.

ما معمولا به ۳۰ درصد داخلی فریم، که به ما نزدیک تره دقت میکنیم، و کمتر به لبه های عکس و پس زمینه توجه داریم.

به خاطر همینه که خیلی وقتها مجبور میشیم عکس رو کراپ کنیم. چون موقع عکاسی به فکر لبه های عکس نبودیم.

کراپ کردن

اگه میخوای تواناییت توی ترکیب بندی و کادربندی عکاسی خیابانی افزایش پیدا کنه، بزرگترین راهنمایی که واست دارم اینه:”کراپ نکن”.

البته از نظر من کراپ کردن عکس چیز بدی نیست. 

اما اگه میخوای در ترکیب بندی پیشرفت کنی، کراپ نکردن باعث افزایش دقت و خلاقیتت میشه.

من قبلا خیلی عکسهام رو کراپ میکردم. موقع عکاسی هم کمتر به فکر کادر بودم، چون میدونستم بعدا میتونم عکس رو برش بدم.

اما عادت به کراپ کردن باعث میشه موقع کادربندی تنبل بشی. و البته کراپ کردن باعث میشه پرسپکتیو عکس تغییر کنه.

مثلا اگر صحنه رو با لنز نرمال ۳۵ میلی متری عکاسی کنی، و لبه هاشو ۵۰ درصد کراپ کنی، انگار که عکس رو با یه لنز واید (۲۸ میلی متری) گرفتی.

هر چه بیشتر عکس رو برش بدی، حس میکنی فاصله سوژه داره بیشتر میشه.

لنز پرایم

برای افزایش توانائیت توی ترکیب بندی، توصیه بعدی من اینه که از یک لنز با فاصله کانونی ثابت ( لنز پرایم) استفاده کنی.

لنز پرایم لنزی هست که قابلیت زوم نداره. فکر کنم یه لنز ۳۵ میلی متری واسه اکثر عکاس های خیابانی ایده آل باشه.(نه زیاد واید، نه زیاد تله).

با عدم استفاده از لنز زوم، با دردسر کمتری روبرو میشی.

دیگه نیاز نیست موقع عکاسی درگیر فاصله کانونی لنز باشی و زمان رو از دست بدی.

و همین طور یاد میگیری دیدن از اون فاصله کانونی چطوریه.

بنابراین میتونی حتی بدون اینکه دوربین رو جلوی چشمت بگیری، کادر خوبی ببندی. چون اون لنز رو کامل میشناسی.

خود من ۸ سال با یک لنز ۳۵ میلی متری عکاسی میکردم. لنز ۳۵ میلیمتری رو دیگه مثه کف دستم میشناسم!

اخیرا بیشتر با لنز ۲۸ میلی متری عکاسی میکنم(روی یک دوربین کامپکت ببین و بگیر).

با وجود مانیتوری که دوربینم داره میتونم واسه عکاسی دستامو دراز کنم و تو حالت های مختلف عکس بگیرم.

فقط یکی-دو تا عکس نگیر!

یکی از غلط ترین کارها توی عکاسی خیابانی اینه که از صحنه فقط ۱یا۲ عکس بگیری.

توصیه میکنم اگر چیز جالبی دیدی، سعی کن هر چند تا عکس که میتونی ازش بگیری. 

چون در لحظه عکاسی مشخص نیست کدام عکس بهتر میشه!

گاهی موقع عکاسی خیابانی، نمیدونم کدام ترکیب بندی و زاویه برای این سوژه مناسب تره.

پس با ترکیب بندی های متفاوت و از زوایای مختلف عکس های متوالی می گیرم.

به عنوان مثال ممکنه یک شخص یا یک چیز جالب ببینم. سعی میکنم تا جایی که ممکنه ازش عکس بگیرم.

بعد وقتی به خانه برگشتم، به همه عکسایی که از صحنه گرفتم نگاه میکنم(که گاهی به ۵۰ عکس از یک سوژه هم میرسه).

بعد تصمیم میگیرم بهترین عکس یا بهترین لحظه کدوم بوده.

لحظه سرنوشت ساز  Decisive Moment

یکی از تکنیک های کلیدی در ترکیب بندی، زمان هست.

اینکه کی شاتر رو فشار بدی؟! 

لحظه سرنوست ساز یا لحظه قطعی، زمان مناسب فشار دادن شاتر و ثبت عکسه.

اولین بار این مفهوم توسط هانری-کارتیه برسون (پدر عکاسی خیابانی) معرفی شد.

طبق این اصل برای هر عکس، فقط یک لحظه سرنوشت ساز وجود داره. و باید در اون زمان شاتر رو فشار داد و عکس رو ثبت کرد.

پس گرفتن عکس های متوالی، این شانس رو بهت میده تا بعدا عکس ها رو بازبینی کنی. 

و اونی که دقیقا در لحظه ای گرفته شده که همه چیز سر جای خودش هست رو انتخاب کنی.

Eric Kim4 - عکاسی خیابانی چیست؟ راهنمای جامع عکاسی خیابانی اثر اریک کیم

چطور عکس خیابانی خوب را تشخیص دهیم؟

 

یکی از مهم ترین چالش ها در عکاسی خیابانی، انتخاب بهترین عکس از میان چندین عکس از یک سوژه است. 

در این بخش چند پیشنهاد کاربردی دارم، که میتونن در انتخاب بهترین عکس کمک کننده باشن.

آیا عکس از نظر من پرمعناست؟

قبل از هر چیز، درباره این فکر کن که آیا عکس از نظر شخصی واست مهمه یا نه؟!

آیا این عکس چیزی درباره تو داره میگه؟ اینکه چطور دنیا رو میبینی؟ اینکه ارزش هات چیا هستن؟!

اگه خودت عکستو دوست نداشته باشه، هیچ کس دیگه ای دوست نخواهد داشت.

به عنوان عکاس، ما این اعتقاد غلط رو داریم که همه درباره عکس هایی که میگیریم، به اندازه خودمون علاقمندند.

به عنوان مثال وقتی والدین، عکس بچه هاشون رو روی فیس بوک آپلود میکنن، فکر میکنن همه بچه هاشون رو همونقدر زیبا میبینن که پدر و مادر میبینن.

عکسها بچه های ما هستن. ما فکر میکنیم همه بچه هامون قشنگن. و از دیدن زشتی ها پرهیز میکنیم. 

آیا عکس احساسیه؟

من فکر میکنم بهترین عکاسها، با احساس ترین عکاس ها هستند. 

بهترین عکسای خیابانی، اونا هستن که که تو میتونی احساس سوژه رو حس کنی، و باهاش همدردی کنی.

عکس بدون روح مرده اس! اگه عکست هیچ حسی نداره، به راحتی فراموش میشه.

اگه میخوای یه عکس جالب و به یاد موندنی بگیری، باید قلب مخاطب رو نشونه بگیری.

من معمولا میتونم با دیدن شکل بدن، حالت دستها یا چهره ی سوژه بگم عکس حس داره یا نه.

اگه یه عکس خیابانی گرفتی که سوژه حالتی نداره یا کاری نمیکنه، معمولا ارتباطی هم با مخاطب برقرار نمیکنه.

آیا عکس مشخصه اجتماعی داره؟

مسئله بعدی اینه که آیا این عکس خیابانی درباره جامعه ست؟

آیا درباره زندگی آدم ها چیزی میگه؟

آیا هیچ حرف اجتماعی یا انتقادی داره؟

آیا تاریخ رو مستند میکنه؟

آیا درباره چیز بزرگتری حرف میزنه؟

بذار عکست جابیفته!

آخرین نکته درباره انتخاب بهترین عکس، اینه که بذار زمان قاضی نهایی باشه.

من هیچ وقت نمیدونم بهترین عکسی که گرفتم کدومه.

مگه اینکه بذارم چند هفته، چند ماه یا حتی چند سال بگذره و اون وقت دوباره عکس رو بازبینی کنم.

بعضی وقتا از نظر احساسی خیلی به عکسی وابسته ام، چون داستان پشت عکس رو میدونم.

اما مخاطب این داستان رو نمیدونه. و بدون اون داستان شاید عکس بی معنا بشه.

وقتی درباره ارزش یک عکس شک داری، صبر کن.

هر چند روز، یا چند هفته یک بار عکسات رو بازبینی کن.

ازشون پرینت بگیر، یا روی گوشی یا لپ تاپ یا تبلت بازبینی کن. از بقیه بخواه که نظر صادقانشون رو بگن.

نکته دیگه اینه که وقتی بازخورد صادقانه میخوای، عکساتو به عکاسایی که بهشون اعتماد داری و کارشونو تحسین میکنی نشون بده و بگو:”لطفا کمک کن بچه هامو بکشم!”

چگونه در عکاسی خیابانی خلاق بمانیم؟

واسه هر کسی میتونه اتفاق بیفتد!

اینکه یه دفعه حس، علاقه و شوقش به عکاسی خیابانی رو از دست بده. 

در این بخش چند راهکار بهت معرفی میکنم تا اگه گرفتار این مشکل شدی، از این سکون بیرون بیای و دوباره کارت رو ادامه بدی.

زندگی رو مستند کن.

بزرگترین تکنیکی که میخوام بهت بگم اینه که خودت بمون! 

نیازی نیست حتما عکاس خیابانی باشی. فقط زندگی کن وسعی کن زندگیتو مستند کنی.

از بچه هات، همکارات، دوستات و خانوادت عکس بگیر.

از درختا، چیزای مختلفی که روی زمین پیدا میکنی و هر چیزی که نظرت رو جلب میکنه عکس بگیر.

هر وقت خودتو توی یک سبک عکاسی محصور کنی توی تله افتادی. زندانی شدی!

اینکه بیش از حد به عنوان یک عکاس خیابانی شناخته بشی، به خلاقیتت آسیب میرسه.

یادت باشه هدف زندگی این نیست که یک عکاس خیابانی یا حتی یک عکاس باشی.

هدف زندگی اینه که یه زندگی پرشور، هیجان انگیز و پرمعنا داشته باشی. به اینکه عکس بگیری یا نه ربطی نداره.

محدودیت باعث بروز خلاقیت میشه!

بزرگترین اشتباه ما توی عکاسی خیابانی اینه که فکر میکنیم اگه بخوایم عکس خیابانی بهتری بگیریم باید توی شهر بزرگتر و جالب تری زندگی کنیم.

فکر میکنیم بهتره توی شهری مثل توکیو، نیویوک یا لس آنجلس عکاسی کنیم.

اما در حقیقت هر عکاس خیابانی که من تا حالا دیدم روزهای سختی واسه خلاق و پرالهام موندن توی شهر خودش داشته(حتی ساکنان توکیو، نیویورک و لس آنجلس).

به جای این کار، مکان جغرافیایی خودت رو به عنوان محدودیت خلاقانه بپذیر.

اصلا خودت رو مجبور کن که فقط در شهر خودت عکاسی کنی.

یک محله مشخص رو انتخاب کن، یا یک خیابان یا منطقه که فکر میکنی جالبه. و فقط اونجا عکاسی کن. 

این تو رو مجبور میکنه که با وجود محدودیت ها در عکاسی خلاق باشی.

خیلی از ما فکر میکنیم که اگه دوربین، لنز یا تجهیزات جدید بخریم خلاقیتمون دوباره افزایش پیدا میکنه.

اما حقیقت خلاف این نظره. پذیرفتن محدودیت ها باعث افزایش خلاقیت میشه.

خودتو مجبور به عکس گرفتن نکن!

به نظر من گاهی کاهش خلاقیت خوبه!

اگه احساس میکنی خلاقیتت کم شده، فرصتی به خودت بده.

دوربینت رو بذار کنار. یه چیز دیگه بردار. مثلا بیشتر کتاب بخون، بیشتر بنویس. یا بیشتر فکر کن.

بیشتر موزیک گوش کن، بیشتر تئاتر ببین، برقص، مجسمه بساز، نقاشی یا طراحی کن.

بازم میگم هدف زندگی این نیست که یه عکاس فوق العاده باشی. هدف اینه که زندگی عمیق و هنرمندانه ای داشته باشی. 

پس چرا فقط خودتو به عکاسی محدود کنی؟

گاهی احساس کسالت واسمون خوبه. باعث میشه چیزای جدید رو امتحان کنیم.یا چیزای مهیج بیشتری توی زندگی پیدا کنیم.

پس اگه از عکاسی خیابانی خسته شدی، تغییری در زندگیت بده.

به طور مثال، سعی کن واسه یک سال فقط سیاه و سفید یا رنگی عکاسی کنی.

یا فقط از یه جسم عکس بگیر یا پروژه عکاسی جدیدی رو شروع کن.

گاهی سفر واسه دوباره تازه کردن حس اشتیاق به عکاسی خیابانی موثره.

سرانجام

نکته اصلی در زندگی اینه که انسانی پویا، کنجکاو و دلسوز باشی.

عکاسی در مرتبه بعدی قرار میگیره. 

هر چه شادتر باشی، عکسای بهتری میگیری. هر چه کنجکاوتر باشی، توی عکاسی مشتاق تر خواهی بود.

در مسیر منحصر به فرد عکاسیت خوش بگذرون. مثه یه بچه. 

و هیچ وقت جستجو رو متوقف نکن.

دوستدارت

اریک کیم

اشتراک گذاری در facebook
اشتراک گذاری در twitter
اشتراک گذاری در pinterest
اشتراک گذاری در pocket
اشتراک گذاری در whatsapp
اشتراک گذاری در telegram
اشتراک

سلام!

اگه نمیخوای مطالب و ویژه نامه های وبلاگ رو از دست بدی ایمیل خودت رو وارد کن.

نوشته های پیشنهادی
Teemu Jarvinen05 300x200 - عکاسی خیابانی چیست؟ راهنمای جامع عکاسی خیابانی اثر اریک کیم

عکس های سینمایی تیمو جاروینن

زندگی در محیطی جذاب و دیدنی باعث میشه عکسای بهتری بگیری، اما یه مکان معمولی و بدون جذابیت باعث میشه عکاس بهتری بشی! تیمو جاروینن