برای مشاهده نتایج کلید Enter و برای خروج کلید Esc را بفشارید.

دانلود کتاب الکترونیکی آموزش عکاسی پرتره خیابانی

سلام

بدون شک عکاسی پرتره يکي از جذابترين و تاثيرگذارترين شاخه های عکاسي هست.

پرتره های شاخصی در طول تاريخ چه به صورت نقاشی و چه عکس ثبت شدن که نه تنها تونستن در بین اهالی هنر شناخته بشن، بلکه تونستن روی جامعه هم تاثير بذارن.

براي ماها که به عکاسی خيابانی علاقه داريم، و توي خيابونا پرسه مي زنيم، معمولا ديدن آدم هايی که چهره خاص و تیپ متفاوتی دارن زیاد اتفاق میفته.

گاهی مشکل نزديک شدن به آدم ها و عکاسی ازشون هست. و گاهی اينکه چطور پرتره بگيريم که نتيجه بهتری داشته باشه.

اين کتابچه، که نوشته اريک کيم، عکاس خيابانی امريکايی هست در این باره نوشته شده.

از اینکه از کجا شروع کنيم و چطور به غريبه ها نزديک بشيم و ازشون عکاسی کنیم. تا نکات آموزشی و فنی عکاسی پرتره و البته نکات جذاب و تکنيک های عکاسی پرتره.

اين کتابچه ترجمه کتاب The Street Portrait Manual هست که اریک کیم به صورت رایگان روی اینترنت منتشر کرده. قبلا ترجمشو در چندين پست، در وبلاگ mehdiii.com منتشر کردم.

حالا همون پست ها رو با ویرایش جزئی در قالب این کتاب الکترونیکی در آوردم که امیدوارم برای علاقمندان به عکاسی پرتره، به خصوص پرتره خیابانی مفید و راهگشا باشه.

از کمبود و نواقص ترجمه پوزش مي خوام.

مهدی بردبار

mehdiii.com

 

 

دانلود کتاب الکترونیکی آموزش عکاسی پرتره خیابانی با لینک مستقیم

 

 

 

دوست عزیزم!

همچینین میتونی این این کتاب به صورت آنلاین اینجا بخونی:

 

 

آموزش عکاسی پرتره خیابانی

portrait manual - دانلود کتاب الکترونیکی آموزش عکاسی پرتره خیابانی
آموزش عکاسی پرتره خیابانی – اریک کیم

 

 

 

مقدمه

من يه آدم برونگرا هستم که هميشه دوست دارم دور و برم شلوغ باشه. و با ديگران تعامل داشته باشم. دوست دارم با غريبه ها آشنا بشم و داستان زندگيشون رو بشنوم.

تا حالا مقاله هاي زيادی درباره عکاسی خيابانی نوشتم اما به نظرم چيز زيادي درباره عکاسي پرتره خياباني نتونستم بنويسم.

شايد واست سوال باشه که پرتره خيابانی با عکاسی خيابانی چه تفاوتی داره؟! و يا يه پرتره خوب بايد چه مشخصاتی داشته باشه.

توی اين کتاب ميخوام درباره اين چیزا حرف بزنم و بر حسب تجربه خودم نکاتی رو گوشزد کنم.

اریک کیم

erickimphotography.com

 

بخش اول : پرتره خيابانی چيه؟

پرتره خيابانی چيه؟
عکس چهره شخصی که توي خيابان گرفته شده رو پرتره خيابانی ميگن. که اکثر اوقات با اجازه و اطلاع سوژه انجام ميشه.

چطور يه پرتره خيابانی خوب بگيريم؟
براي من عکس پرتره خيابانی خوب، عکسی هست که بتونه بخشی از روح سوژه رو در خودش نشون بده. و همين طور احساسی رو به مخاطب منتقل کنه.

چطور به سوژه نزديک بشيم؟
شنيدی که ميگن چشم دريچه روحه؟ من کاملا با اين حرف موافقم. اگه به نقاشی های معروف طول تاريخ نگاه کني ميبينی در بخش عمده اش سوژه داره مستقيم به شما نگاه ميکنه.

انگار که مستقيم به بيننده زل زده. با اينکار احساس رو منتقل ميکنه که ميتونه محبت، ترحم و يا حتی ترس باشه.

هميشه به ما گفتن توی جاهای عمومی به بقيه خيره نشو و توی چشم ديگران زل نزن. حتما ديدی که توی يه مکان عمومی، مثل اتوبوس يا آسانسور چقدر عجيبه که يه غريبه زل بزنه تو چشمات.

هميشه وقتی نگاه دو نفر به هم ميفته سريع نگاهشون رو ميدزدن.

درسته ارتباط چشمی کار سختی هست، اما خيلی هم تاثيرگذاره. حتی گاهی دوستا و افراد نزديک هم ارتباط چشمی زيادی ندارن.

براي شروع آموزش عکاسی پرتره يه تمرين خوب واست دارم تا باهاش بتونی ارتباط چشمی موثری داشته باشی.

تمرين اول

براي يک دقيقه توی چشم يه نفر زل بزن!

من اين رو از پروفسور تری اندرسون، استاد جامعه شناسی دانشگاه UCLA ياد گرفتم. اگه ميخوای به ترس و احساس بد زل زدن تو چشم بقيه غلبه کنی، اين کار رو با يه دوست يا فرد نزديک شروع کن.

تمرين اين طور هست که روبروی اون شخص بايستی و بهش نزديک بشی تا جايي که انگشتای پاهاتون به هم برسه. در اين فاصله، مستقيم توی چشم طرف مقابل زل بزنی.

اين کار رو واسه يه دقيقه ادامه بده. بعد مدتش رو بيشتر کن. و در حاليکه توی چشم دوستت زل زدی، لبخند بزن، صحبت کن و… . بعد اين کار رو با يه نفر که کمتر آشنا هستی انجام بده.

وقتي واسه اولين بار اين تمرين رو شنيدم گفتم کار عجيب و مضحکی هست.قبلا هرگز همچين کاری رو نکرده بودم.

اما بعد از تمرين و تکرار ديدم چقدر روي من تاثير ميذاره و چقدر راحت ميتونم با بقيه ارتباط چشمی برقرار کنم.

با انجام اين کار ياد گرفتم زل زدن توي چشم بقيه کار خيلي سختی هم نيست. به خصوص اگه با يه لبخند همراه باشه، توی اکثر موارد باعث واکنش خوب از طرف مقابل ميشه.

اين کار وقتی ميخوای توي خيابان از غريبه ها عکاسی کنی، خيلی کمکت ميکنه.

اينکه با لبخند به چشم ديگران نگاه کنی و سري تکان بدی باعث ميشه طرف مقابل باهات احساس راحتی کنه و بدونه چيزی از طرف تو تهديدش نميکنه.

مثل نشان دادن پرچم سفيد ميمونه.

اين تمرين رو در خيلی از کارگاه هايی که ميذارم آموزش ميدم. چون شروع خيلی خوبی هست واسه اينکه بتونی توی خيابان به راحتی ارتباط چشمی برقرار کنی و با اين کار خواهی ديد چقدر عکاسی از غريبه ها راحت تر ميشه.

 

 

 

بخش دوم : اساتيد عکاسی پرتره خيابانی

در ادامه آموزش عکاسی پرتره اين بار به سراغ چند تن از عکاسای حرفه ای و شناخته شده ميريم که در حيطه عکاسی پرتره خيابانی شاخص هستن.

آشنايی با اين عکاس ها، سبک عکاسيشون، و همين طور بررسی عکس هاشون ميتونه براي علاقمندان عکاسي پرتره، به خصوص پرتره خيابانی، الهام بخش باشه.

 

ديان اربوس

يکي از بهترين عکاسهای پرتره خيابانی Diane Arbus (تولد ۱۹۲۳ – درگذشت ۱۹۷۱ )هست که توی نيويورک کار و زندگی ميکرد.

او براي ثبت پرتره های فوق العادش عادت داشت توی خيابون به غريبه ها _به خصوص آدمايی که از ديد بقيه عجيب و غريبن!_ نزديک بشه، باهاشون ارتباط برقرار کنه و ازشون عکس بگيره.

 

Diane Arbus2 - دانلود کتاب الکترونیکی آموزش عکاسی پرتره خیابانی

 

ديان با علاقه و عشق عجيبی از سوژه هاش عکس هايی ميگرفت که احساس مخاطب رو درگير ميکنن.

عکس های او با اينکه نزديک به نيم قرن از فوتش ميگذره بسيار شاخص و کم نظيرن.

 

ويوان ماير

يکی ديگه از اساتيد پرتره خيابانی Vivian Maier (تولد ۱۹۲۶ – درگذشت ۲۰۰۹)هست.

ويوان هميشه دوربيشن همراهش بود و آماده بود تا از غريبه ها عکاسي کنه.

Vivian Maier2 - دانلود کتاب الکترونیکی آموزش عکاسی پرتره خیابانی

او همان طور که به ثبت لحظه ها علاقه داشت، اولويت اولش عکاسی از سوژه ها و شخصيت های جالب توی خيابون بود.

 

ريچارد اودون

نفر بعدی از ليست اساتيد در حيطه پرتره خيابانی، Richard Avedon (تولد:۱۹۲۳ – درگذشت : ۲۰۰۴) هست.

ريچارد اودون که بيشتر به عنوان عکاس مد شناخته مي شد، زندگيش رو وقف عکاسی پرتره تجاری از مدل ها و سلبريتی ها کرد. اما علاوه بر اين يه پروژه خيلي جالب و باشکوه هم داره.

Richard Avedon2 - دانلود کتاب الکترونیکی آموزش عکاسی پرتره خیابانی
عکاسی خیابانی

پروژه عکاسی از افراد عادی، که در کتاب In The American West منتشر کرد.

عکس های پرتره سياه و سفيد او در عين سادگی، چيزی از عمق ذهن و وجود سوژه رو نشون ميدن. و داستانی از شخصيت سوژه برای ما دارن.

 

بروس گيلدن

آخرين عکاسی که اينجا در موردش حرف ميزنيم و البته هنوز در قيد حياته، Bruce Gilden يکي از بهترين عکاس های خيابانی هست.

من به شخصه خيلی به کارهای او علاقه دارم و عکس هاش رو تحسين ميکنم.

bruce gilden2 - دانلود کتاب الکترونیکی آموزش عکاسی پرتره خیابانی

گيلدن که متولد و بزرگ شده نيويورک هست شخصيت خيلی جالبی هم داره که در عکس هاش مشخصه.

پرتره های گيلدن از فاصله خيلی نزديک به سوژه گرفته شدن و از بهترين نمونه های عکاسی پرتره خيابانی به شمار ميان.

 

 

بخش سوم: از کجا شروع کنيم؟

براي من عکاسی خيابانی فقط راه رفتن توی خيابان و گرفتن عکس نيست. بيشتر پيدا کردن لحظات ناب، آشنايی به غريبه ها و شنيدن داستان زندگی شونه.

براي گرفتن پرتره خيابانی نيازی نيست از قبل تصميم بگيری که ميخوای چيکار کنی.

به نظر من بهتره زياد خودتو درگير تعريف ها و قانون هايی که ديگران واسه عکاسی خيابانی دارن نکنی. بهتره همون کاری که دلت ميخواد و ازش لذت ميبری رو انجام بدی.

بهت پيشنهاد ميکنم اينطوری شروع کنی که با خودت بگی من ميرم بيرون قدم بزنم. دوربينم رو هم ميبرم. اگه منظره جذابی ديدم عکاسي ميکنم.

اگه آدم جالب با تيپ خاصی ديدم ازش عکس ميگيرم. اما اگه دلم خواست عکس ميگيرم. اصلا اجباري در کار نيست.

قبل از هر چيز، عکاسی خيابانی بايد لذت بخش و هيجان انگيز باشه.

پس بايد بری توی خيابان و دنبال سوژه هايی با ظاهر و کاراکتر خاص باشي.

من هميشه ميگم وقتي کسی رو تو خيابون ميبينم که فکر اينکه ازش عکس بگيرم منو ميترسونه يا به هيجان مياره، با خودم ميگم بايد از اون آدم عکس بگيرم.

راستی اينو يادت باشه، براي عکاسی پرتره خيابانيی، اينکه از سوژه اجازه بگيری و بعد ازش عکس بگيری، باعث نميشه ارزش عکست کم بشه.

براي من، بزرگترين ويژگی عکاسی پرتره خيابانی اينه که بهم اين فرصت رو ميده که غريبه ها رو بشناسم، داستان و ماجراشون رو بشنوم، باهاشون ارتباط برقرار کنم و با درداشون همدردی کنم.

شايد با خودت بگی مگه به همين راحتی ميشه با غريبه ها ارتباط برقرار کرد . پای صحبتشون نشست.

اما وقتي خودت امتحان کني ميبينی بخش زيادی از آدم ها، علاقه دارن که سر صحبت رو باز کنن و از خودشون و زندگيشون بگن.

البته وقتی کسی نميخواد ازش عکس بگيری و راحت نيست، بهتره اصرار نکنی.

 

تمرين ۲ : با يه غريبه مکالمه کوتاهی داشته باش.

توي تمرين اول بهت گفتم که ارتباط چشمی برقرار کنی.

اين بار ازت ميخوام، بعد از ارتباط چشمی و لبخند، چند کلمه ای با يه غريبه، مثلا توی مترو يا صف بانک و … حرف بزنی.

نياز نيست حرف خاصی بزنی. بلکه درباره چيزای کليشه ای مثه آب و هوا و …

با اين تمرين متوجه ميشی برعکس باور ما، خيلي از آدما دوست دارن چند کلمه ای با کسی که نميشناسن حرف بزنن و گاهی حتی درددل کنن و يا از چيزی شکايت کنن.

در ادامه اين تمرين، ازت ميخوام اين کار رو با يه شخصی که ظاهری جدی و اخمو داره انجام بدی. کسی که اول از حرف زدن باهاش واهمه داری.

اينو بدون که بدترين اتفاق ممکن در اين مواقع اين نيست که کشته بشی!!! بلکه حداکثر طرف مقابل حوصله نداره و ميگه”برو پی کارت!”

اما به شخصه چيزی که واسه خود من اتفاق افتاده، خيلی از آدم ها به خصوص اونايی که در نگاه اول جدی و عبوس به نظر ميان واکنش مثبتي دارن.

 

Eric Kim Suits 1 1 1024x679 - دانلود کتاب الکترونیکی آموزش عکاسی پرتره خیابانی

بخش چهارم : ترس از عکاسی در خيابان

توی این بخش میخوایم درباره ترس از عکاسی پرتره خیابانی و همین طور چند راهنمایی عملی برای عبور از ترس از نزدیک شدن به غریبه ها توی خیابون و عکاسی ازشون حرف بزنیم.

 

“نه” هم یه جوابه!

گاهی پیش میاد که وقتی توی خیابون از چند نفر میپرسی که ازشون میتونی عکس بگیری جواب منفی میشنوی.

این جواب های منفی به خصوص واسه تازه کارا باعث کاهش اعتماد به نفس و خراب شدن کل روزشون میشه.

اما باید یاد بگیری جواب منفی رو هم راحت قبول کنی. این نشان دهنده این نیست که تو مشکلی داری، بلکه سوژه مورد نظرت علاقه ای نداره ازش عکاسی بشه.

شاید لباس مناسبی نپوشیده. یا اینکه فکر میکنه ممکنه از عکسش سواستفاده بشه.

شاید شنیده باشی که میگن ترس از آمپول عذاب آورتر از درد آمپول هست.

توی این مورد هم همینه. گاهی ما فکر میکنیم با جواب منفی و رد شدن توسط طرف مقابلمون اتفاق خیلی بدی میفته و یا ما جلوی بقیه کوچک یا انگشت نما میشیم.

درحالیکه حتی بدترین واکنش ها هم اینجوری که فکر میکنی نیستن.

علاوه بر این، به عنوان یه عکاس خیابانی، که میخواد به غریبه ها نزدیک بشه و ازشون عکس بگیره باید جسارت داشته باشی و ریسک و شکست رو بپذیری.

البته هر کسی ممکنه از رد شدن و جواب منفی بترسه و حس بدی بهش دست بده. این طبیعت انسانه.

اما وقتی بهش فکر بکنی که با جواب نه چه چیزی رو از دست میدی کنار اومدن باهاش راحت تره.

تمرین ۳ : چالش ۵ بله و ۵ خیر

این تمرین رو توی چندین کتاب دیگه هم گفتم که خیلی هم جالب و کمک کننده س. تمرین اینجوریه که توی خیابان راه میری و از آدم ها میپرسی آیا میتونی ازشون عکس بگیری یا نه.

این کار رو باید ادامه بدی تا به ۵ جواب مثبت، و ۵ جواب منفی برسی.

این تمرین برای هنرجوهایی که توی کارگاه هام داشتم خیلی مفید بوده. حتی گاهی اتفاق افتاده که عکاس برای شنیدن ۵ جواب منفی تا شب داشته از آدما میپرسیده.

در این تمرین باید به دنبال جواب منفی باشی. چون جواب نه بخشی از تمرین هست. البته توانایی پذیرش جواب منفی تنها مختص عکاسی نیست و توی سایر بخش های زندگی هم کمک کننده س.

به نظر من باید بپذیری به عنوان یه عکاس که از غریبه ها عکاسی میکنه، که یه مقدار غیرطبیعی هست و ممکنه دیدن شخصی که با دوربین توی خیابان میگرده برای عده ای جالب باشه و بهت زل بزنن.

این همون خارج شدن از منطقه امن و راحت زندگی روزمره هست. باید خودت رو به چالش بکشی و برای پیدا کردن سوژه ها و روایت داستان های جالب تلاش کنی.

عکاسی خیابانی، به خصوص پرتره خیابانی، یه شکل ماجراجویی هم حساب میشه.

اگه بتونی با جواب نه و واکنش منفی عده کمی کنار بیای و تمرکزت رو روی کار و پروژه ات بذاری لذت عکاسی خیابانی رو تجربه خواهی کرد.

راستی یادت باشه وقتی جواب منفی شنیدی با لبخند قبول کنی و بگی “باشه هر جور شما راحتین!” و بگذری و بری سراغ سوژه های دیگه. به همین راحتی!

 

erickim33 - دانلود کتاب الکترونیکی آموزش عکاسی پرتره خیابانی

بخش پنجم : چطور پرتره حرفه ای بگیریم؟

چطوری توی خیابان پرتره بگیریم که پرتره حرفه ای بشه و فقط یه عکس ساده و دم دستی از آدما و عابرای توی خیابان نباشه؟

و آیا اینکه از سوژه اجازه بگیریم عکس رو خراب نمیکنه؟ آیا ارزش هنری اش کم نمیشه؟

اگه از سوژه بخوایم ژست و یا حالت خاصی بگیره اشکالی نداره؟ این اساس عکاسی خیابانی رو زیر سوال نمیبره؟

این سوالا بارها از من شده و حالا میخوام درباره ش حرف بزنیم.

جواب؟

بذار این طوری شروع کنم. عکس زیر یکی از معروف ترین و شناخته شده ترین عکس های خیابانی هست که توسط یکی از اساتید عکاسی یعنی ویلیام کلین گرفته شده.

 

william klein - دانلود کتاب الکترونیکی آموزش عکاسی پرتره خیابانی

کلین خودش درباره این عکس گفته که “من چند تا بچه دیدم که دارن توی خیابون با یه تفنگ اسباب بازی، بازی میکنن. به یکیشون گفتم یه ژست ترسناک بگیر!” و عکس رو گرفتم!

و با این راهنمایی و درخواست کلین بود که یکی از بهترین و تاثیرگذارتین عکس های تاریخ گرفته شد.

حالا خیلی ها میگن چون کلین صحنه رو به هم زده و از سوژه خواسته اون این حالت رو بگیره، عکس فاقد ارزش هنری هست.

کلین در جواب این افراد گفته: “آره من ازش خواستم که خشن و ترسناک به نظر بیاد. اما حالتی که اون بچه داره رو من هیچ وقت نمیتونم بهش یاد بدم. این ژست و نگاه از درون این بچه میاد!“

نظر من اینه که در یک عکس پرتره باید سعی کنی چیزی از درون و ذهن سوژه رو ثبت کنی. سعی کنی بهش نزدیک بشی و بخشی از روح و احساس سوژه رو در عکس ثبت کنی.

و این علاوه بر نزدیکی فیزیکی هست.

ما توی خیابان برای گرفتن پرتره با آدم های عادی سر و کار داریم که معمولا جلوی دوربین نمیدونن چیکار کنن و صاف وامیستن.

اینکه با چند جمله صحبت دوستانه بتونی باعث بشی راحت تر باشن و یا حالتی رو بگیرن چیزی از ارزش هنری عکس کم نمیکنه. بلکه میتونه عکس های خیلی خوبی به وجود بیاره.

صبر کن تا سوژه احساس راحتی کنه!

وقتی میخوای از کسی پرتره خیابانی بگیری اولین کار اینه که سعی کنی طوری رفتار کنی که طرف مقابل احساس راحتی کنه و دیگه در مقابل تو و دوربینت گارد نگیره.

وقتی با یه رهگذر توی خیابان برخورد میکنی و میخوای ازش پرتره بگیری، معمولا فرد مورد نظر در ابتدا نسبت به تو بدبین هست.

همان طور که توی تمرینات قبل گفتم، با لبخند بهش نزدیک شو و با ارتباط چشمی و چند جمله دوستانه سر صحبت رو باز کن.

“سلام…روزتون بخیر …چقدر تیپ خاص و متفاوتی دارین”

…“به نظر من با این کلاه حسابی شیک شدین… ”

“…چقدر با این چتر جذاب به نظر میرسین ”…

و…

گاهی برای خود من پیش اومده مجبور شدم ۵ دقیقه با یه نفر حرف بزنم تا احساس راحتی و آرامش کنه. و بعد از اون تونستم یه عکس طبیعی و نرمال ازش بگیرم.

پس سر صحبت رو باز کن. با چند جمله کوتاه و مودبانه. خودتو معرفی کن و بگو که کی هستی و چرا عکاسی میکنی و از چه آدم هایی عکس میگیری.

میتونی از ظاهر اون شخص و چیزی که باعث شده به سمتش بری صحبت کنی.

 

لطفا لبخند نزنید!

معمولا اولین حالت آدما جلوی دوربین اینه که لبخند میزنن. شاید گرفتن عکس با یه لبخند قشنگ، خوب باشه اما تکرارش ملال آوره.

پس برای یه پرتره حرفه ای و متفاوت از سوژه بخواه که لبخند نزنه. حالت طبیعی خودشو بگیره.

اگه خوشحاله بخنده، اگه غمگینه و یا عصبی توی چهرش نشون بده!

مارتین پار، از عکاسان آژانس مگنوم میگه: “به سوژه ات بگو که میخوای یه عکس با وقار و جدی ازش بگیری. بهش بگو لبخند نزنه و مستقیم به لنز دوربین زل بزنه.باور کن نتیجه خیلی خوبی داره!“

 

Jazz Hands Los Angeles 2011 - دانلود کتاب الکترونیکی آموزش عکاسی پرتره خیابانی

بخش ششم : نکات آموزشی در عکاسی پرتره

 

۱-پس زمینه خیلی مهمه!

پس زمینه مناسب یکی از مهمترین عناصر سازنده یه عکس خوبه.

پس زمینه به خصوص در عکاسی پرتره که باید همه توجه روی سوژه باشه اهمیت بیشتری داره، پس زمینه نامناسب و شلوغ میتونه توجه مخاطب رو از سوژه منحرف کنه و یا به کلی عکس رو خراب کنه.

توی ۹۹ درصد مواقع که میخوام از یه رهگذر عکس بگیرم، پس زمینه عکس نامناسبه.

مثلا وجود درخت، تلفن عمومی، ماشین هایی با رنگ های جیغ و … پس زمینه رو خراب کرده.

یادت باشه وقتی توی خیابان دنبال سوژه هستی ، حواست همزمان به جاهایی باشه که میتونن پس زمینه مناسبی واسه یه پرتره خوب باشن.

منظورم جاهایی مثه دیوارهای رنگی و ساده هست. یا کرکره مغازه ها و …

وقتی سوژه ات رو دیدی و طبق چیزهایی که توی بخش های قبلی گفتیم باهاش ارتباط برقرار کردی، میتونی ازش بخوای که یه چند قدم باهات راه بیاد تا به پس زمینه مناسب برسی و در مقابل اون ازش عکس بگیری.

شاید واست عجیب باشه اما بخش زیادی از آدما قبول میکنن که چند قدم باهات راه بیان و در عوض عکس بهتر و حرفه ای تری ازشون گرفته بشه.

 

۲- اگه چهره نشد باقی اعضای بدن رو ببین!

گاهی آدما دوست ندارن از چهرشون عکاسی بشه. چون نگرانن از عکسشون سواستفاده بشه و یا توی شبکه های اجتماعی پخش بشه.

اما معمولا کسی از اینکه طوری ازش عکاسی بشه که چهره ش معلوم نباشه مشکلی نداره.

وقتی شخصی رو میبینی که ناخن های رنگی و جالبی داره، یا تتو و انگشترهای جذابی داره و یا لباس متفاوتی پوشیده، میتونی با یه ترکیب بندی خوب عکس های خوبی ازش بگیری.

درسته چهره و به خصوص چشم ها ارتباط خیلی موثرتری با مخاطب برقرار میکنن، اما وقتی کسی دوست نداره از چهرش عکاسی بشه، میشه به سایر عکس هایی که میشه ازش گرفت فکر کرد.

 

۳- به چشمای سوژه توجه کن.

حتما شنیدی میگن چشم دریچه روحه. طرز نگاه کردن سوژه، و مسیر نگاهش تاثیر زیادی روی درام عکس داره.

گاهی اینکه سوژه مستقیم به لنز زل بزنه باعث ثبت عکس های زیبایی میشن.

اما همیشه این طور نیست! گاهی نگاه سوژه اگه به جایی غیر از لنز باشه عکس های متفاوت و خوبی به وجود میاره.

قبلا هم گفتم موقع عکاسی از یه سوژه تا جای که میتونی عکس های مختلف با ترکیب ها و حالت های متفاوت بگیری.

موقع عکاسی از سوژه بخواه که حالت های مختلفی بگیره. توی بعضی عکسا به لنز زل بزنه و توی چندتاشم به جای دیگه ای نگاه کنه.

تجربه حالت های مختلف ارتباط چشمی و مسیر نگاه سوژه و مقایسه اونا بهت نشون میده چقدر این کار تاثیرگذاره.

 

۴- دیگه هیچ وقت سوژه هات رو نمیبینی!

به عنوان عکاسی که از رهگذرهای توی خیابون عکاسی میکنه، اینو یادت باشه که وقتی یه نفر از مقابلت گذشت و رفت دیگه هیچ وقت نمی بینیش.

اینکه بخوای شک کنی که آیا از این شخص عکس بگیرم یا نه، اون فرد رفته و برای همیشه اون عکس از بین رفته.

پس به جای اینکه شک و تردید کنی وقتی یه سوژه دیدی سریع به سمتش برو. حداکثر با اینکه ازش عکس بگیری موافقت نمیکنه. از این بدتر که دیگه نمیشه.(قطعا تو رو نمیکشه!)

خود من وقتی یه سوژه میبینم و برای عکاسی ازش شک دارم با خودم میگم :من دیگه هیچ وقت این شخص رو نمیبینم.

آیا بعدا از اینکه ازش عکسی نگرفتم پشمون نمیشم؟ اگه جوابم مثبت باشه سریع میرم به طرفش.

 

۵- جواب نه رو به بله تبدیل کن.

گاهی وقتی به کسی نزدیک میشم و ازش میخوام اجازه بده ازش عکس بگیرم، آدمایی هستن که جواب نه مستقیم نمیدن. انگار دو دلن! یه مقداری شک و تردید دارن که قبول کنن یا نه.

مثلا میگن من امروز لباس خوبی نپوشیدم و یا من دیگه پیر شدم و زیبا نیستم و …

این طور وقتا که حس میکنم سوژه رو میشه با یه کم حرف زدن ترغیب کنم تا موافقت کنه سعی میکنم اعتمادش رو جلب کنم.

بهش انرژی مثبت میدم که تیپ و کاراکتر جذابی داره و اینکه بعد از عکاسی عکس رو بهش نشون میدم و اگه دوست نداشت پاک میکنم.

البته نکته مهم دیگه اینه که وقتی کسی جواب منفی محکمی میده سریع قبول میکنم.

 

۶- به سوژه هات اهمیت بده.

به عنوان عکاس خیابانی وظیفه ما این نیست که فقط بریم از آدما عکاسی کنیم. ما وظیفه داریم به سوژه هامون اهمیت بدیم.

بهشون علاقه نشون بدیم. داستانشون رو بشنویم و باهاشون همدردی کنیم.

در غیر این صورت فقط عکس های ساده و خالی از عاطفه میگیریم. روزانه هزاران عکس از مناظر خیابانی توی شبکه های اجتماعی منتشر میشن.

بخش زیادیشون خالی از درام، داستان و عاطفه هستن. یه عکس دم دستی!

وقتی از یه نفر عکاسی میکنم و کارم تمومه چند دقیقه ای پیشش میمونم. باهاش درباره اینکه چیکار میکنه و روزشو چطور گذرونده حرف میزنم.

سعی میکنم توجه کاملم رو بهش بدم و فقط این طور نباشه که به شکل وسیله ای برای عکاسی بهش نگاه کنم.

شاید تعجب کنی که آدمای زیادی علاقه دارن قصه هاشون رو واست تعریف کنن.

 

۷- عکس هایی که گرفتی رو به سوژه نشون بده.

یه راهکار فوق العاده دیگه اینه که بعد از اینکه عکس گرفتی عکسها رو به سوژه نشون بدی. گاهی تصور بقیه اینه که تصویرشون بد و نامناسب میفته.

با نشون دادن عکس ثبت شده روی نمایشگر دوربین به سوژه بهش نشون بده تو هم به خوب و مناسب بودن عکس اهمیت میدی.

حتی از سوژه نظرشو درباره اینکه از بین چند تا عکسی که گرفتی کدومش رو بیشتر دوست داره بپرس.

میتونی ازش بخوای حالت هایی که فکر میکنه جذابه بگیره و بعد نتیجه کار رو ببینه. فقط اینو بدون سوژه درباره عکسی که ازش میگیری صاحب اختیاره. میتونه ازت بخواد عکسشو پاک کنی.

این طور مواقع خیلی دوستانه بپذیر و بعد ازش تشکر کن و بگذر.

 

۸- عکس ها رو واسشون بفرست.

خیلی ها دسترسی به دوربین حرفه ای و عکاس خوبی ندارن و دوست دارن حداقل یه عکس حرفه ای برای پروفایلشون داشته باشن.

چی از این بهتر که بعد از گرفتن پرتره به سوژه پیشنهاد بدی که میتونی عکس ها رو واسش بفرستی.

البته خیلی ها خودشون زودتر از تو اینو میگن.

یکی از راه های خوبی که میتونی اعتماد طرف مقابل رو جلب کنی و همین طور کار مثبتی برای سوژه بکنی اینه که ایمیل یا آدرس شبکه های اجتماعی سوژه رو بگیری و بعدا عکس ها رو واسش بفرستی.

 

۹- واسه سوژه توضیح بده چرا میخوای ازش عکس بگیری.

هر کسی در مقابل شخص غریبه گارد دفاعی میگیره.

وقتی به یه رهگذر نزدیک میشی تا ازش عکس بگیری واسش توضیح بده که چی باعث شده بخوای ازش عکس بگیری. و چی توجه تو رو بهش جلب کرده.

این طوری معمولا اون حالت دفاعی و بدبینی از بین میره.

بهت پیشنهاد میکنم خیلی راحت و با جزئیات از دلیل علاقت به عکاسی از اون شخص بگی. مثلا حالت چهره، لباس و …

تعریف های ساده از ظاهر و چهره طرف مقابل باعث میشه سوژه خیلی خوب باهات همکاری کنه.

۱۰ -رابطه خوب باعث گرفتن عکس های خوب نمیشه.

اینو یادت باشه وقتی از شخصی توی خیابان خواستی عکس بگیری و با طرف مقابل رابطه خوب و دوستانه ای پیدا کردی دلیل نمیشه تا عکس های اون شخص هم عکس های خوبی بشن.

رابطه خوب و دوستانه با طرف مقابل باعث میشه بتونی عکس های دوستانه و با احساس تری بگیری. اما لزوما به این معنا نیست که این عکس ها حتما عکس های خوبی میشن.

این مسئله به خصوص پس از عکاسی و در مرحله ادیت مشخص میشه.

باید در مرحله ویرایش هر پس زمینه ای از سوژه داری رو از یاد ببری و بی طرفانه و بدون پیش فرض عکس ها رو بازبینی و ویرایش کنی.

گاهی واسه این کار بهتره بذاری مدتی بگذره و بعد عکس ها رو ادیت کنی. این طوری دیگه پس زمینه فکری باعث نمیشه ضعف های عکس رو نبینی.

 

۱۱-چندین عکس افقی و عمودی بگیر.

خیلی ها عکس پرتره رو فقط عکس عمودی میدونن. درحالیکه اینطور نیست. میتونی موقع عکاسی دوربینت رو بچرخونی و تعدادی پرتره افقی هم بگیری.

عکاسی افقی باعث میشه بتونی ترکیب بندی های متفاوتی رو تجربه کنی. مثلا خیلی به سوژه نزدیک بشی تا چهره سوژه تمام کادر رو پر کنه و بعد قسمتی از سر رو حذف کنی.

و یا از چهره در ترکیب با عناصر پس زمینه عکاسی کنی.

باز هم میگم وقتی داری از کسی عکس میگیری تعداد زیادی عکس در حالت ها و ترکیب های مختلف بگیر.

گرفتن چندین عکس افقی و عمودی، آزادی زیادی برای ویرایش و انتخاب عکس نهایی بهت میده.

 

۱۲- از پرسپکتیوهای متفاوت عکس بگیر.

همیشه لازم نیست برای گرفتن پرتره رو-بروی سوژه بایستی. میتونی عکاسی از منظرها ی متفاوتی عکاسی کنی.

مثلا از چپ، راست و یا از پایین عکس بگیری.

هیچ وقت نیمشه بگی کدوم چشم انداز بهترین نتیجه رو میده. پس در مقابل سوژه از زوایای مختلف عکاسی کن تا بعد بهترین رو انتخاب کنی.

۱۳- اینقدر نزدیک بشو که رنگ چشم های سوژه رو ببینی.

من همیشه میگم برای عکاسی خیابانی به سوژه نزدیک بشو. حالا شاید این سوال پیش بیاد که چقدر نزدیک؟

نظر من اینه: “اینقدر نزدیک بشو که رنگ چشم های طرف مقابل رو بتونی تشخیص بدی.”

شاید در ابتدا واست سخت و عجیب باشه که اینقدر به سوژه نزدیک بشی. اما به نظر من نزدیکی فیزیکی باعث نزدیکی روحی هم میشه.

نقل قولی از رابرت کاپا هست که میگه : “اگه عکسات به اندازه کافی خوب نیستن پس به اندازه کافی نزدیک نشدی!”

 

۱۴- عکاسی با فلاش رو هم تجربه کن.

مهم نیست که فلاشی که داری یه فلاش اکسترنال بزرگ و گرون قیمت باشه یا یه فلاش کوچک و ارزون. یا حتی از فلاش خود دوربین استفاده کنی.

استفاده از فلاش باعث افزایش کنتراست عکس میشه. و بخش هایی از چهره که در سایه هست رو روشن میکنه.

و البته فلاش باعث جدا شدن سوژه از پس زمینه هم میشه.

پس عکاسی با فلاش رو هم فراموش نکن.

 

۱۵- یه قدم برو عقب!

همیشه گفتم که به سوژه نزدیک و نزدیک تر بشو.

اما گاهی هم یه قدم به عقب برداشتن میتونه عکس بهتری رو ثبت کنه.

یه کم عقب رفتن و عکاسی از سوژه در بطن محیط چیزی هست که بهش “پرتره محیطی” میگن.

این طوری مخاطب حس محیط عکاسی رو هم درک میکنه.

 

۱۶- روی صحنه کار کن.

وقتی توی خیابون عکاسی میکنی فقط از آدما عکاسی نکن و برو. بلکه روی صحنه کار کن.

پس زمینه مناسبی پیدا کن. سوژه رو در حالت های مختلف قرار بده. بهش بگو حالت هایی که میخوای رو بگیره. با ترکیب های مختلف عکاسی کن.

یه قدم برو عقب. یه کم به چپ یا راست. چند تا عکس هم از زاویه پایین بگیر.

همون طور که قبلا هم گفتم وقتی سوژه رفت دیگه برای همیشه فرصت عکاسی ازش از دست رفته.

پس فرصت رو غنیمت بشمار و تا میتونی تلاش کن از توی پس زمینه و سوژه عکس نابی رو در بیاری.

 

 

222 - دانلود کتاب الکترونیکی آموزش عکاسی پرتره خیابانی

درحال ارسال
امتیاز دهی کاربران
5 (1 رای)