• ۲۴ مرداد ۱۳۹۹

دانلود کتاب راهنمای عکاسی خیابانی اریک کیم

عکاسی خیابانی

دانلود کتاب راهنمای عکاسی خیابانی اریک کیم

 

دوست عزیزم

این کتاب رو می نویسم تا همه چیزایی که توی این ۱۰ سال درباره عکاسی خیابانی یاد گرفته ام رو خلاصه کنم. این کتاب رو به عنوان عصاره درس های شخصیم در عکاسی خیابانی درنظر بگیر. تو این کتاب صحیح و غلطی وجود نداره. اینا همگی نظرات من هستند. اما امیدوارم که مطالب به درد بخور رو بگیری و باقی رو بذاری کنار.

در نهایت ازت میخوام که عکاسی خیابونیت رو یه پروژه شخصی بدونی. برای عکسایی که بخشی از روحت رو درونش گذاشتی. منظورم اینه که عکسایی از دیگران بگیری که نشان دهنده درکی از اونا باشه, آدمایی که بتونی رنج یا شادیشون رو حس کنی.

با قلبت عکاسی کن

اریک کیم

download icon - دانلود کتاب راهنمای عکاسی خیابانی اریک کیم

دانلود کتاب راهنمای عکاسی خیابانی اریک کیم دانلود فایل PDF با لینک مستقیم

 

 

ورود به کتابخانه

 

Eric Kim - دانلود کتاب راهنمای عکاسی خیابانی اریک کیم
اریک کیم – عکاس خیابانی آمریکایی

 

 

بخش هایی از کتاب :

بخش اول : عکاسی خیابانی چیه؟

عکاسی خیابانی همون معنا رو میده که تو بهش باور داری! درست و اشتباهی توی این کار نیست. عکاسی خیابانی هنر گشتن توی خیابونه،، و عکاسی از هر چیزی که واست جالب باشه. تو مجبور نیستی خودت رو ملزم به رعایت هر قانونی بدونی. عکاسی خیابونی دموکراتیک ترین فرم عکاسیه.

چون همه چیزی که نیاز داری یه جای شلوغه و یه دوربین، برای ثبت هر چیزی که به نظرت جالبه، و واست پرمفهومه!

اگه بخوام عکاسی خیابانی رو معنا کنم، جوابم اینه :”ثبت انسانیت”. “انسانیت” معناهای زیادی داره! من انسانیت رو با عکس گرفتن از آدما، ساختمونا، چیزایی که تو خیابون پیدا میکنم و هر چیز دیگه ای که باعث میشه حال آدما رو حس کنم ، مستند میکنم.

فکر کنم قبل از همه اینا، عکاسی خیابانی درباره مستندسازی آدما،جاها و خیابونا همراه با احساس شخصی خودته. عکاسی خیابانی درباره داشتن یه ذهن بازه، و سرگردانی توی خیابونا، و گشتن بدون هیچ تصور و خیال و فکری که از قبل داشته باشی.

 

بخش دوم : چرا عکاسی خیابانی؟

حالا یه سوال دارم : “چرا” عکاسی خیابانی؟
عکاسی خیابانی برای تویی هست گشتن رو دوست داری،دیدن دنیا، تعامل با آدما، آشنا شدن با غریبه ها و مستند کردن روابط و احساسات انسانی.

چرا من عکاسی خیابانی میکنم؟
به شخصه من عکاسی خیابانی میکنم چون به من فرصتی میده تا با غریبه ها مواجه بشم، و زندگی مهیج تری داشته باشم. واسه من عکاسی خیابانی چیزی واسه خودنمایی نیست.و اینکه کمکم کرده که اعتماد به نفس بیشتری داشته باشم.

قبل از شروع عکاسی خیابانی من ترس زیادی از عکس گرفتن از غریبه ها داشتم. الان میتونم این کارو بدون استرس، ترس یا اضطراب انجام بدم.

نه فقط این، بلکه هر چه بیشتر من در عکاسی خیابانی احساس راحتی میکنم، توی مواجهه با آدما راحت ترم. قبلا دلیل علاقه من به عکاسی خیابانی این بود که میخواستم با مردم در ارتباط باشم.(اشتیاقم به ارتباط حتی بیشتر از عکس گرفتن بود.)

من توی دانشگاه جامعه شناسی خوندم و عکاسی خیابانی رو جامعه شناسی عملی میدونم. به جای قلم و دفتر من از دوربین به عنوان وسیله تحقیقات جامعه شناسی استفاده میکنم. بنابراین من خودمو یه جامعه شناس خیابانی میدونم.

 

Erickim 3 1024x679 - دانلود کتاب راهنمای عکاسی خیابانی اریک کیم
عکاس :اریک کیم – عکاس خیابانی آمریکایی

 

 

بخش سوم: چه تجهیزاتی لازمه؟

برای عکاسی خیابانی همه چیزی که نیاز داری یه دوربین هست. به نظر من از کوچکترین و جمع و جورترین دوربین که کار باهاش آسون باشه استفاده کن. این میتونه دوربین تلفن همراه، دوربین کامپکت، یا یه دوربین بدون آینه باشه. حتی میتونی از دوربین های DLSR استفاده کنی یا هر دوریبن دیگه ای که بشه باهاش عکس گرفت.

وقتی عکاسی خیابانی میکنم معمولا گوشی م رو خاموش میکنم.(یا سایلنت میکنم یا میذارم روی حالت هواپیما). موزیک گوش نمی کنم.

سعی میکنم درباره مشکلات شخصی، ناراحتی ها، پشیمانی ها و پریشانی ها، نگرانی های مالی یا آینده فکر نکنم. راز گرفتن عکس های خوب اینه که ذهنتو از همه اینا خالی کنی. به هیچ چیزی فکر نکنی. ساده بگم با محیط اطرافت ارتباط برقرار کنی و بذاری عکس ها خودشون گرفته بشن.

من عکاسی خیابانی رو مثل تمرین مدیتیشن میدونم. برای بهترین بودن در عکاسی خیابانی تو باید زیبایی نامحسوس همه چیزهای اطرافت رو قدر بدونی.

باید آروم راه بری، و از هر قدمت لذت ببری. تو باید روند کار رو دوست داشته باشی و فقط به نتیجه نچسبی. چون توی عکاسی خیابانی تو نمیتونی کنترل کنی که عکس خوب یا بدی بگیری. شانس نقش بسیار مهمی داره. اینو هر ماهیگیری میدونی:”تو میتونی بهترین ماهیگیر دنیا باشی، اما اگه یه روز هیچ ماهی ای توی برکه نباشه نمیتونی ماهی بگیری.”

 

بخش چهارم : چطور عکس خیابانی بگیریم؟

راستش تو هیچ احتیاجی به راهنمایی واسه اینکه چطور عکس خیابانی بگیری نداری. همه ی چیزی که باید داشته باشی یه دوربینه، و کنجکاوی و اینکه بدونی کی شاتر رو فشار بدی.

من فکر نمیکنم عکس خیابانی خوب یا بد وجود داشته باشه. همه عکس های خیابانی منحصر به فردن. چیزی که ممکنه از نظر تو زیبا باشه ممکنه از چیزی که واسه کس دیگه زیباست خیلی متفاوت باشه.

ما همه واقعیت رو از فیلتر چشمامون رد میکنیم، با تفسیر شخصیمون و با طرز نگاهی که داریم. جذابیت چیزیه که بر اساس گذشته و تجربیات قبلی، بین فرد تا فرد فرق میکنه.

اگه اهل توکیو باشی، تاکسی های زرد نیویورک واست جذابن. اگه اهل نیویورک باشی، ماشینای فروش خوراکی توکیو واست جالبن. نظر من اینه که وقتی داری عکس خیابانی میگیری یه ذهن باز داشته باش. سعی کن آروم راه بری، دقیق ببینی و همه جا رو زیر نظر بگیری.

زمانی که مشغول عکاسی خیابانی ام، معمولا دنبال ثبت عواطف هستم. من احساسات رو از طریق مردمی که تو خیابان هستن پیدا میکنم. با حرکات بدنشون، حالت دست و چهرشون. من سعی دارم که یه منتقد اجتماعی باشم. من درباره جهان خیلی خوشبینم اما درباره جامعه نگاه بدبینانه ای دارم.

من عشق زیادی به انسانیت دارم. تا به حال آدم های مورد ظلم زیادی در جامعه دیدم. این حس وقتی توی توکیو بودم خیلی شدید بود.

آدمایی که توی واگن مترو به هم فشرده میشن، ۸۰ ساعت در هفته کار میکنن فقط واسه اینکه یه زندگی بسازن و اعتبارشون رو از دست ندن!

erickim 70 29 - دانلود کتاب راهنمای عکاسی خیابانی اریک کیم
عکاس :اریک کیم – عکاس خیابانی آمریکایی

بخش پنجم : تکنیک های عکاسی خیابانی

۱ـ سادگی بهترینه

قبل از هر چیزی، ترکیب بندی عکس در مورد اینه که تو چطوری کادر رو میچینی. تصمیم داری چه چیزایی تو عکست باشه، و مهم تر اینکه چه چیزایی رو میخوای از کادر حذف کنی. اعتقاد من اینه که بهترین عکس ها ساده ترین ها هستن! توی عکاسی خیابانی، بزرگترین چالش اینه که باید از پیچیدگی و شلوغی فریم کم کنی. حقیقتش اینه که گرفتن یه عکس خیابانی ساده خیلی سخت تر از یه عکس پیچیده هست.

 

۲- حذف عوامل حواس پرتی

من شخصا سعی میکنم که چیزایی که باعث حواس پرتی مخاطب میشن رو توی عکس نیارم تا ترکیب بندی بهتر بشه. وقتی دارم عکاسی میکنم، همیشه حواسم به پس زمینه و لبه های عکس هست. سعی میکنم پس زمینه تا جای ممکن ساده باشه و لبه های عکس تمیز باشه.
وقتی عکاسی خیابانی میکنیم، دید تونلی داشتن کار ساده ای هست. ما معمولا به ۳۰ درصد داخلی فریم که نزدیک تر به ماست توجه میکنیم و کمتر به لبه های پس زمینه توجه می کنیم. به خاطر همینه خیلی هامون مجبور میشیم عکس رو بعدا کراپ کنیم. چون موقع عکاسی به فکر لبه های عکس نبودیم.

 

۳- کراپ نکردن(برش ندادن)

اگه میخوای تواناییت توی ترکیب بندی و کادربندی عکاسی خیابانی افزایش پیدا کنه، بزرگترین راهنمایی که واست دارم اینه:”کراپ نکن”. از نظر من کراپ کردن عکس چیز بدی نیست، اما اگه میخوای بهترین کادر ممکن رو موقع عکاسی ببندی، کراپ نکردن بهترین محدودیت هست که باعث افزایش خلاقیت میشه.
من قبلا خودم خیلی عکسامو کراپ میکردم. موقع عکاسی هم کمتر نگران کادر بودم، چون میدونستم بعدا میتونم عکس رو برش بدم. اما عادت به کراپ کردن باعث میشه موقع کادربندی تنبل بشی، و همچنین پرسپکتیو عکست رو هم تغییر میده. اگر صحنه رو با لنز ۳۵ میلی متری عکاسی کنی، و لبه هاشو ۵۰ درصد کراپ کنی، انگار که عکس رو با یه لنز واید (۲۸ میلی متری) گرفتی. هر چه بیشتر عکس رو برش بدی، حس میکنی فاصله سوژه داره بیشتر میشه.

بخش ششم : چطور بهترین عکس رو انتخاب کنیم؟

یکی از مهم ترین چالش ها توی عکاسی خیابانی اینه که بدونی کدوم عکسو انتخاب کنی و کدومشو حذف کنی. توی این فصل چند تا پیشنهاد کاربردی دارم، تا توی انتخاب بهترین عکس کمکت کنه.

 

+آیا عکس از نظر شخصی واست پرمعناس؟

قبل از هر چیز، درباره این فکر کن که آیا عکس از نظر شخصی واست مهمه یا نه. آیا واقعا عکس واست ارزشمنده؟

آیا این عکس چیزی درباره تو داره میگه، و اینکه چطور دنیا رو میبینی؟ اگه خودت عکستو دوست نداشته باشه، هیچ کسی دوست نداره. چون واقعیت ناراحت کننده اینه که هیچ کس به جز تو به عکسی که گرفتی اهمیت نمیده.

 

به عنوان عکاس، ما این اعتقاد غلط رو داریم که همه درباره عکسی که میگیریم به اندازه خودمون علاقمندن. به عنوان مثال وقتی والدین عکس بچه هاشون رو روی فیس بوک آپلود میکنن، فکر میکنن همه بچه هاشون رو همونقدر زیبا میبینن که پدر و مادر میبینن.(که اینطور نیست).

عکسا بچه های ما هستن. ما فکر میکنیم همه بچه ها و عکسامون قشنگن، بدون توجه به زشتی هاشون. تو باید واسه خودت بی نهایت عکس خیابانی بگیری. واسه تحت تاثیر قرار دادن هیچ کسی عکس نگیر.

 

erickim composition02 - دانلود کتاب راهنمای عکاسی خیابانی اریک کیم
اریک کیم – نویسنده کتاب راهنمای عکاسی خیابانی

بخش هفتم : چطور در عکاسی خیابانی خلاق بمانیم؟

واسه هر کسی اتفاق می افته. اینکه یه دفعه حس،علاقه و شوقش به عکاسی خیابانی رو از دست بده. خیلی از کسایی که توی حومه شهر یا جاهایی که عکاسی خیابانی سخته زندگی میکنن ممکنه درگیر این چالش بشن.

 

+ زندگیتو مستند کن.

بزرگترین تکنیکی که میخوام بهت بگم اینه که خودت بمون! نیازی نیست حتما عکاس خیابانی باشی. فقط زندگی خودتو بکن و زندگیتو مستند کن. از بچه هات، همکارات، دوستات و خانوادت عکس بگیر. از درختا، چیزای مختلف که روی زمین پیدا میکنی و هر چیزی که نظرت رو جلب میکنه عکس بگیر.

هر وقت خودتو توی یه سبک عکاسی محصور کنی توی تله افتادی. زندانی شدی! وقتی که بیش از حد به عنوان یه عکاس خیابانی شناخته بشی، به خلاقیتت آسیب میرسه. من قب از شروع عکاسی خیابانی انگار چیزی کم داشتم.

اما یادت باشه هدف زندگی این نیست کخ یه عکاس خیابانی یا حتی یه عکاس باشی. هدف زندگی اینه که یه زندگی پرشور، هیجان انگیز و پرمعنا داشته باشی. به اینکه عکس بگیری یا نه ربطی نداره.

 

+محدودیت های خلاقانه رو بپذیر.

بزرگترین اشتباه ما توی عکاسی خیابانی اینه که فکر میکنیم اگه بخوایم عکسای بهتری بگیریم باید توی شهر بزرگتر و جالب تری زندگی کنیم.

فکر میکنیم بهتره توی شهری مثل توکیو، نیویوک یا لس آنجلس عکاسی کنیم. اما در حقیقت هر عکاس خیابانی که من تا حالا دیدم روزهای سختی واسه خلاق و پرالهام موندن توی شهر خودش داشته(حتی ساکنان توکیو، نیویورک و لس آنجلس).

به جاش مکان جغرافیایی خودت رو به عنوان محدودیت خلاقانه بپذیر. اصلا خودتو مجبور کن که باید فقط تو شهر خودت عکاسی کنی. یه محله مشخص رو انتخاب کن، یا یه خیابان یا منطقه که فکر میکنی جالبه و فقط اونجا عکاسی کن.این تو رو مجبور میکنه که با وجود محدودیت ها خلاق باشی.

علاوه بر این، واسه اینکه باالهام باشی از ساده ترین دوریبن استفاده کن. دحتی دوربین تلفن همرات! خیلی از ما فکر میکنیم که اگه دوربین، لنز یا تجهیزات جدید بخریم خلاق باقی میمونیم.

اما به جاش سعی کن با بدترین دوربین کار کنی. واسه یه ماه فقط با دوربین گوشیت عکس خیابانی بگیر. واسه من این کار کمک میکنه که حس آزادی کنم و کمک میکنه که بفهمم این تجهیزات نیست که باعث میشه محدود بشم بلکه ذهنیت خودمه.

 

 

منبع کتاب :

Street Photography by Eric Kim