برای مشاهده نتایج کلید Enter و برای خروج کلید Esc را بفشارید.

کتاب “عکاسی خیابانی ۱۰۱” نوشته اریک کیم – فصل چهارم

فصل اول : معنای عکاسی خیابانی چیست؟

فصل دوم : چرا عکاسی خیابانی را دوست دارم؟

فصل سوم : از چه عکس بگیریم؟

 

فصل چهارم : چطور بر ترس عکاسی از غریبه ها غلبه کنیم؟

یکی از مهم ترین و اساسی ترین مشکلات یه عکاس خیابانی در شروع اینه که از عکاسی از غریبه ها می ترسه! از اینکه توی خیابون دوربین رو آویزون کنه به گردنش و همین طور بگرده دنبال سوژه های خوب، و یا بی اجازه از دیگران عکس بگیره هراس داره. چند سال پیش جایی نوشتم عکاسی خیابانی ۸۰ درصد جسارت و ۲۰ درصد تخصصه! بعضی ها از اون برداشت کردن که در عکاسی خیابانی فقط جرات و جسارت تاثیرگذاره و بخش فنی عکس رو فراموش کردن. در حالی که منظور من این بود که در شروع عکاسی خیابانی ۸۰ درصد کار غلبه بر ترس از شروع و عکاسی در ملا عام و از غریبه هاست. تا حالا خیلی حسرت عکس هایی رو که به خاطر ترس نگرفتم خورده ام.

IMG 00792 683x1024 - کتاب "عکاسی خیابانی ۱۰۱" نوشته اریک کیم - فصل چهارم

پس برای اینکه یه عکاس خیابانی باشی در ابتدا باید در خیابون اعتماد به نفس داشته باشی. به عنوان شروع من تمرین “۵ بله،۵خیر” رو پیشنهاد میکنم که خیلی موثره! این تمرین این جوریه که تو موظفی توی خیابون از غریبه ها بپرسی اجازه داری ازشون عکس بگیری یا نه؟! و باید همین طور از عابرا بپرسی تا ۵ تا بله و ۵ تا خیر جواب بگیری.پس اگه ۵ تا بله رو گرفتی اما ۵ تا خیر رو نگرفتی باید ادامه بدی ۵ نفر بهت جواب منفی بدن. و در مورد جواب مثبت هم همین طور.

دلیل این اینکه این تمرین رو مهم میدونم اینه که بفهمی بخش بزرگی از افراد از اینکه ازشون عکس بگیری ناراحت نمیشن(به خصوص وقتی ازشون اجازه بگیری) و در صورتی که جواب منفی بشنوی هم اتفاق خاصی نمیفته! پس انقدر سوال کردن و یا نه شنیدن رو سخت نگیر.
وقتی عکاسی با اجازه سوژه رو شروع کردی و دیدی چقدر با تصورت متفاوته و چقدر لذت بخشه، میتونی بری سراغ تمرین بعدی:
تمرین دوم به این شکله که توی میری و بدون اطلاع سوژه ازش عکس میگیری و همین طور ادامه میدی تا تو رو ببینه. بعد به اجای اینکه سرتو بندازی پایین و بری من ازت میخوام که مستقیم به طرف نگاه کنی، لبخند بزنی و بگی “ممنون” یا “مرسی از اینکه گذاشتین ازتون عکس بگیرم.”
قدرت لبخند رو دست کم نگیرین. وقتی موقع عکاسی لبخند بزنی شخص مقابل باهات احساس راحتی میکنه.

DSC 0008 680x1024 - کتاب "عکاسی خیابانی ۱۰۱" نوشته اریک کیم - فصل چهارم

از اینکه در ابتدا از عکاسی خیابانی میترسی خودتو سرزنش نکن. کاملا عادیه. توی جامعه امروز اینکه راه بیفتی تو خیابون و از بقیه عکس بگیری هنوز خوب جا نیفتاده و گاهی بقیه به شکل عجیبی بهت نگاه میکنن. اما تو برای هنر و رویات این چیزا رو میپذیری و با شادی و لبخند دنبال گرفتن عکس های خوب هستی. پس مطمئن باش موفق میشی.

خیلی از آدما درباره رعایت اخلاقیات در عکاسی خیابانی میپرسن. اینکه آیا عکاسی از افراد فقیر و بی خانمان کار درستیه؟ اینکه از کسایی که ظاهر مناسبی ندارن یا مثلا زشت و چاق هستن کار درستیه؟ آیا عکاسی از کودکان کار درستیه؟! در این زمینه من یه قائده دارم: از بقیه عکسی بگیر که اگه از خودت بگیرن بدت نیاد! مثلا اگه من بی خانمان بودم و ظاهر بدی داشتم اصلا دلم نمیخواست کسی ازم عکس بگیره! پس منم از آدمای فقیر و زشت و یا معلول و … عکس نمیگیرم. اگر هم لازم بشه از فردی در این شرایط عکس بگیرم حتما ازش اجازه میگیرم.

IMG 0008 2 1024x683 - کتاب "عکاسی خیابانی ۱۰۱" نوشته اریک کیم - فصل چهارم

آیا موقع عکاسی خیابانی باید از اینکه سوژه متوجه بشه ترسید؟

گاهی برای اینکه صحنه به هم نریزه و خراب نشه آدم دوست داره سوژه از اینکه ازش عکس میگیری مطلع نباشه. برای اینکار سریع عکست رو بگیر تا سوژه متوجه نشده. و یادت باشه اگر اون شخص فهمید و ازت پرسید واسه چی عکس میگیری راحت و دوستانه لبخند بزنی، سلام کنی و بگی عکاس خیابانی هستی و از آدم ها عکس میگیری. و اینکه اگه دوست ندارن عکس رو پاک میکنی. مطمئن باش جواب میده.
اما گاهی اینکه سوژه متوجه بشه و یا حتی به دوربین زل بزنه باعث بهتر شدن عکس هم میشه. نباید از این کار ترسید و امتحانش نکرد. خود من عکس های زیادی دارم که سوژه از گرفتن عکس مطلع بوده و عکس های خیلی خوبی هم شدن.

یکی از دوستای عکاسم (توماس لوتارد) یه تکنیک خوب و جالب داره. اون دوربین رو به سمت یه شخص میگیره و ازش دو تا عکس میگیره. یکی وقتی حواسش نیست و یکی وقتی متوجه شد و به دوربین زل زد. باید بهتون بگم گاهی اون مدت طولانی منتظر میمونه تا سوژه متوجه حضورش بشه و عکس دوم رو بگیره. اما همین ارتباط چشمی و زل زدن سوژه به دوربین باعث شده عکس هاش بسیار بهتر و تاثیرگذارتر باشن.

 

IMG 0178 1024x683 - کتاب "عکاسی خیابانی ۱۰۱" نوشته اریک کیم - فصل چهارم

در آخر بگم من هیچ وقت دوست ندارم که ترس از عکاسی از غریبه ها رو در خودم ریشه کن کنم. من میخوام از این ترس استفاده مثبت کنم. مثلا وقتی یه صحنه جالب و یه ترکیب بندی جذاب پیدا میکنم ضربان قلبم بیشتر میشه، دستام سرد میشه و کمرم عرق میکنه و با خودم میگم”من باید از این عکس بگیرم!” وقتایی که ترس از گرفتن عکس از یه سوژه سراغم میاد میدونم که گرفتن اون عکس ارزشش رو داره. من سعی می کنم ترسم رو مهار کنم. نظر شخصیم اینه که ترس و هیجان جزئی از عکاسی خیابانی هستن و ماجراجویی هست که این سبک عکاسی رو متفاوت میکنه.

پس به خودت باور داشته باش. ما کار اشتباهی نمی کنیم. ما لحظه های زیبای زندگی رو ثبت میکنیم. قصه میگیم و سعی می کنیم بهتر زندگی کنیم.
واسه تمرین ترس هات از عکاسی خیابانی رو این پایین بنویس و بعد دربارشون فکر کن.
۱- ………….
۲- …………
۳- …………
۴- …………
۵- …………

 

 

[ادامه دارد … ]

 

 

نوشته : اریک کیم

ترجمه : مهدی

عکس ها : مهدی بردبار

منبع +

درحال ارسال
امتیاز دهی کاربران
( رای)