برای مشاهده نتایج کلید Enter و برای خروج کلید Esc را بفشارید.

کتاب “عکاسی خیابانی ۱۰۱” نوشته اریک کیم – فصل دوم

فصل اول : معنای عکاسی خیابانی چیست؟

 

فصل دوم : چرا عکاسی خیابانی را دوست دارم؟

 

گاهی در زندگی با موج حوادث به سمتی برده میشویم بدون اینکه از خود این سوال را بپرسیم که “داریم چه کار می کنیم؟” خوب این سوال را از خودت بپرس : من دارم چکار میکنم؟ چرا به عکاسی خیابانی علاقه دارم؟ برای این سوال باید جواب خوبی داشته باشی.
من به دلیل علاقه زیادی که به انسان و جامعه دارم عکاسی خیابانی میکنم. من در دانشگاه UCLA جامعه شناسی خوانده ام. و عکاسی خیابانی برای من حکم ثبت انسانیت را دارد. البته به جای اینکه از قلم و کاغذ استفاده کنم از دوربین استفاده می کنم. من خودم را یک جامعه شناس از پس دوربین می دانم.
همچنین یکی دیگر از دلایل علاقه من به عکاسی خیابانی این است که می خواهم از منطقه امن و فرو رفتن در زندگی روزمره و عادت ها دور شوم و با افراد جدید برخورد داشته باشم. چیزی که در حال عادی آن کار را نمیکنم. در گذشته مانند خیلی از انسان ها مدت زیادی را در خانه می ماندم و تلویزیون تماشا میکردم. عکاسی خیابانی به من این فرصت را داد که از خانه خارج شوم و به میان جامعه بروم و کارهای ماجراجویانه انجام دهم. از یک قهوه دلچسب در حین عکاسی در کافه ای کنار خیابان لذت ببرم، عکاسان مشتاق دیگری را ببینم و سعی کنم عکس های خوب و تاثیرگذاری بگیرم.
عکاسی خیابانی برای من فقط یک سبک عکاسی نیست، بلکه یک روش برای زندگی ست. عکاسی خیابانی به من این شانس را داده که زندگی مهیج تری را تجربه کنم. باعث شده که به زیبایی های محیط های شهری بیشتر توجه کنم. باعث شده که بتوانم احساسم را در قالب تصویر منتقل کنم و همین طور زندگی پربارتری را تجربه کنم.
قبل از اینکه عکاسی خیابانی را شروع کنم، بسیار کم رو و خجالتی بودم. ترجیح میدادم مدت ها در گوگل مپ دنبال آدرسی بگردم اما از کسی سوال نکنم. من کسی بودم که توی صف سر صحبت را با غریبه ها باز نمی کردم و توی آسانسور سرم را پایین می انداختم. منظورم این است که عکاسی خیابانی به من کمک کرد اعتماد به نفس بیشتری داشته باشم. اعتماد به نفسی که با آن بتوانم با دیگران ارتباط برقرار کنم، از غریبه ها عکاسی کنم، شغل تمام وقت خودم را به عنوان عکاس و بلاگر شروع کنم. اعتماد به نفسی که با آن با دوستم_سیندی_ حرف بزنم. جهان را بگردم و خلاصه اینکه از منطقه امنم خارج بشوم.
صادقانه بگویم به نظرم هیچ سبک دیگر عکاسی به اندازه عکاسی خیابانی جذاب و چالشی نیست. در این کار چیزهای کمی هستند که میتوانی آنها را کنترل کنی. تنها چیزهایی که در واقع میتوانی کنترل کنی این است که کجا بایستی و چه زمانی شاتر را فشار دهی. من هیجان و جذابیت عکاسی خیابانی را خیلی دوست دارم. اینکه از قبل قابل پیش بینی نیست و ممکن است اتفاقات و حوادث جالبی برایت رخ دهد. عکاسی خیابانی همچنین سبک نگاه من به واقعیت را تغییر داده است. قبل از شروع عکاسی خیابانی لذت های کوچک زندگی را نفی میکردم. فقط جلوی پای خودم را می دیدم و از بقیه دنیا بی خبر بودم. اما حالا به کمک عکاسی خیابانی بیشتر از زندگی لذت میبرم. لذت دیدن خنده یک کودک، دیدن پیرمردی توی کافه، رفت و آمد مردم در زیر باران و …
خوب حالا تو بگو که چرا عکاسی خیابانی برایت جذاب است. میتوانی این جمله را کامل کنی : من عکاسی خیابانی را دوست دارم چون …

 

[ادامه دارد … ]

 

 

نوشته : اریک کیم

ترجمه : مهدی

عکس سربرگ از Soumya Shankar

منبع +

درحال ارسال
امتیاز دهی کاربران
( رای)