برای مشاهده نتایج کلید Enter و برای خروج کلید Esc را بفشارید.

کتاب “راهنمای عکاسی خیابانی” اثر اریک کیم – فصل پنجم

همه فصل ها

 

فصل پنجم : تکنیک های ترکیب بندی عکاسی خیابانی

من سالهاست عکاسی خیابانی میکنم. راستش من توی ترکیب بندی عکس خیابانی وسواس دارم. یه سری تئوری واسه خودم دارم که میتونه کمکت کنه:

۱ـ سادگی بهترینه
قبل از هر چیزی، ترکیب بندی عکس در مورد اینه که تو چطوری کادر رو میچینی. تصمیم داری چه چیزایی تو عکست باشه، و مهم تر اینکه چه چیزایی رو میخوای از کادر حذف کنی. اعتقاد من اینه که بهترین عکس ها ساده ترین ها هستن! توی عکاسی خیابانی، بزرگترین چالش اینه که باید از پیچیدگی و شلوغی فریم کم کنی. حقیقتش اینه که گرفتن یه عکس خیابانی ساده خیلی سخت تر از یه عکس پیچیده هست.

۲- حذف عوامل حواس پرتی
من شخصا سعی میکنم که چیزایی که باعث حواس پرتی مخاطب میشن رو توی عکس نیارم تا ترکیب بندی بهتر بشه. وقتی دارم عکاسی میکنم، همیشه حواسم به پس زمینه و لبه های عکس هست. سعی میکنم پس زمینه تا جای ممکن ساده باشه و لبه های عکس تمیز باشه.
وقتی عکاسی خیابانی میکنیم، دید تونلی داشتن کار ساده ای هست. ما معمولا به ۳۰ درصد داخلی فریم که نزدیک تر به ماست توجه میکنیم و کمتر به لبه های پس زمینه توجه می کنیم. به خاطر همینه خیلی هامون مجبور میشیم عکس رو بعدا کراپ کنیم. چون موقع عکاسی به فکر لبه های عکس نبودیم.

 

۳- کراپ نکردن(برش ندادن)
اگه میخوای تواناییت توی ترکیب بندی و کادربندی عکاسی خیابانی افزایش پیدا کنه، بزرگترین راهنمایی که واست دارم اینه:”کراپ نکن”. از نظر من کراپ کردن عکس چیز بدی نیست، اما اگه میخوای بهترین کادر ممکن رو موقع عکاسی ببندی، کراپ نکردن بهترین محدودیت هست که باعث افزایش خلاقیت میشه.
من قبلا خودم خیلی عکسامو کراپ میکردم. موقع عکاسی هم کمتر نگران کادر بودم، چون میدونستم بعدا میتونم عکس رو برش بدم. اما عادت به کراپ کردن باعث میشه موقع کادربندی تنبل بشی، و همچنین پرسپکتیو عکست رو هم تغییر میده. اگر صحنه رو با لنز ۳۵ میلی متری عکاسی کنی، و لبه هاشو ۵۰ درصد کراپ کنی، انگار که عکس رو با یه لنز واید (۲۸ میلی متری) گرفتی. هر چه بیشتر عکس رو برش بدی، حس میکنی فاصله سوژه داره بیشتر میشه.

 

۴- استفاده از یه عمق میدان ثابت یا لنز پرایم
علاوه بر اینها، برای افزایش توانائیت توی ترکیب بندی، من توضیه ام اینه که از یه لنز که با فاصله کانون ثابت(همون لنز پرایم) استفاده کنی. لنز پرایم لنزی هست که قابلیت زوم نداره. فکر کنم یه لنز ۳۵ میلی متری واسه اکثر عکاس های خیابانی ایده آل باشه.(نه زیاد واید، نه زیاد تله). با عدم استفاده از لنز زوم، دردسر کمتری داری. با استفاده طولانی مدت از یه لنز پرایم، یاد میگیری دیدن از اون فاصله کانونی چطوریه. بنابراین میتونی حتی بدون اینکه دوربین رو جلوی چشمت بگیری کادر خوبی ببندی. چون اون لنز رو کامل میشناسی.
خود من ۸سال با یه لنز ۳۵ میلی متری عکاسی میکردم. لنز ۳۵ میلیمتری رو دیگه مثه کف دستم میشناسم! اخیرا بیشتر با یه لنز ۲۸ میلی متری عکاسی میکنم(روی یه دوربین کامپکت ببین و بگیر). با وجود مانیتوری که داره میتونم واسه عکاسی دستامو دراز کنم و تو حالت های مختلف عکس بگیرم.(در مقایسه با استفاده از یه بدون نمایشگر، که باید همیشه جلوی چشمت بگیری تا منظره رو ببینی.)

 

۵- فقط ۱-۲ عکس نگیر
یکی از غلط ترین کارها توی عکاسی خیابانی اینه که از صحنه فقط ۱-۲ عکس بگیری. توصیه میکنم اگر چیز جالبی دیدی، سعی کن هر چند تا عکس که میتونی ازش بگیر. هیچ افتخاری توی این نیست که فقط یه عکس بگیری. مهم ترین چیز اینه که عکست بامفهوم باشه. یه عکس جذاب یا احساسی که با بقیه به اشتراک بذاری. گاهی وقتی دارم عکاسی خیابانی میکنم، نمیدونم بهترین لحظه واسه عکس گرفتن کیه، تا اینکه شروع میکنم به عکس گرفتن متوالی.
به عنوان مثال ممکنه یه آدم یا یه چیز جالب ببینم. سعی میکنم تا جایی که ممکنه ازش عکس بگیرم. با زاویه ها،پرسپکتیوها و در زمان های متفاوت. بعد وقتی رفتم خونه، به همه عکسایی که از صحنه گرفتم نگاه میکنم(که گاهی به ۵۰ عکس از یه سوژه هم میرسه)، و بعد تصمیم میگیرم بهترین عکس یا بهترین لحظه کدوم بوده.

“لحظه سرنوشت ساز”
یکی از تکنیک های کلیدی در ترکیب بندی زمان هست. اینکه کی شاتر رو فشار بدی. اینو درک کن که وقتی چیز جالبی دیدی، ممکنه چندین لحظه سرنوشت ساز وجود داشته باشه. هرگز خودت رو به ۱-۲ عکس محدود نکن. توی صحنه تلاش کن و بعد بهترین عکس رو انتخاب کن.

 

[ادامه دارد…]

 

نویسنده : اریک کیم

مترجم : مهدی

*ترجمه از روی نسخه الکترونیکی منبع باز (open source).

 

 

 

درحال ارسال
امتیاز دهی کاربران
( رای)