برای مشاهده نتایج کلید Enter و برای خروج کلید Esc را بفشارید.

“راهنمای عکاسی خیابانی” اثر اریک کیم – بخش هفتم

همه فصل ها

فصل هفتم : چطور در عکاسی خیابانی خلاق بمانیم؟

واسه هر کسی اتفاق می افته. اینکه یه دفعه حس،علاقه و شوقش به عکاسی خیابانی رو از دست بده. خیلی از کسایی که توی حومه شهر یا جاهایی که عکاسی خیابانی سخته زندگی میکنن ممکنه درگیر این چالش بشن.

+ زندگیتو مستند کن.
بزرگترین تکنیکی که میخوام بهت بگم اینه که خودت بمون! نیازی نیست حتما عکاس خیابانی باشی. فقط زندگی خودتو بکن و زندگیتو مستند کن. از بچه هات، همکارات، دوستات و خانوادت عکس بگیر. از درختا، چیزای مختلف که روی زمین پیدا میکنی و هر چیزی که نظرت رو جلب میکنه عکس بگیر.
هر وقت خودتو توی یه سبک عکاسی محصور کنی توی تله افتادی. زندانی شدی! وقتی که بیش از حد به عنوان یه عکاس خیابانی شناخته بشی، به خلاقیتت آسیب میرسه. من قب از شروع عکاسی خیابانی انگار چیزی کم داشتم.
اما یادت باشه هدف زندگی این نیست کخ یه عکاس خیابانی یا حتی یه عکاس باشی. هدف زندگی اینه که یه زندگی پرشور، هیجان انگیز و پرمعنا داشته باشی. به اینکه عکس بگیری یا نه ربطی نداره.

+محدودیت های خلاقانه رو بپذیر.
بزرگترین اشتباه ما توی عکاسی خیابانی اینه که فکر میکنیم اگه بخوایم عکسای بهتری بگیریم باید توی شهر بزرگتر و جالب تری زندگی کنیم. فکر میکنیم بهتره توی شهری مثل توکیو، نیویوک یا لس آنجلس عکاسی کنیم. اما در حقیقت هر عکاس خیابانی که من تا حالا دیدم روزهای سختی واسه خلاق و پرالهام موندن توی شهر خودش داشته(حتی ساکنان توکیو، نیویورک و لس آنجلس).
به جاش مکان جغرافیایی خودت رو به عنوان محدودیت خلاقانه بپذیر. اصلا خودتو مجبور کن که باید فقط تو شهر خودت عکاسی کنی. یه محله مشخص رو انتخاب کن، یا یه خیابان یا منطقه که فکر میکنی جالبه و فقط اونجا عکاسی کن.این تو رو مجبور میکنه که با وجود محدودیت ها خلاق باشی.
علاوه بر این، واسه اینکه باالهام باشی از ساده ترین دوریبن استفاده کن. دحتی دوربین تلفن همرات! خیلی از ما فکر میکنیم که اگه دوربین، لنز یا تجهیزات جدید بخریم خلاق باقی میمونیم. اما به جاش سعی کن با بدترین دوربین کار کنی. واسه یه ماه فقط با دوربین گوشیت عکس خیابانی بگیر. واسه من این کار کمک میکنه که حس آزادی کنم و کمک میکنه که بفهمم این تجهیزات نیست که باعث میشه محدود بشم بلکه ذهنیت خودمه.

+اجبار نداشته باش
به نظر من کاهش خلاقیت خوبه. اگه احساس خلاقیت و الهام توی عکاسی خیابانی نمیکنی یه فرصتی به خودت بده. دوربینت رو بذار کنار. یه چیز دیگه بردار. مثلا بیشتر کتاب بخون، بیشتر بنویس. یا بیشتر فکر کن. بیشتر موزیک گوش کن، بیشتر تئاتر ببین، برقص، مجسمه بساز، نقاشی یا طراحی کن. بازم میگم هدف زندگی این نیست که یه عکاس فوق العاده باشی. اینه که بخوای هنرمندانه زندگی کن. چرا فقط خودتو به عکاسی محدود کنی؟
فکر میکنم کسالت واسمون خوبه. باعث میشه چیزای جدید امتحان کنیم. اختراع کنیم و چیزای مهیچ بیشتری توی زندگی پیدا کنیم. پس اگه توی عکاسی خیابانی خسته شدی، یه تغییری بده. سعی کن واسه یه سال فقط سیاه و سفید یا رنگی عکاسی کنی. یا فقط از یه جسم عکس بگیر یا پروژه عکاسی جدیدی رو شروع کن. گاهی سفرهای کوتاه خارج شهر واسه دوباره تازه کردن حس اشتیاقت برای عکاسی توی شهر خودت موثره. من حتی وقتی دوستام از شهر من دیدن میکنن حس الهام دوباره بهم دست میده.(چون اونا با چشم های جدید شهرو میبینن برعکس چشم های عادت کرده من)

 

سرانجام
بدون که مهارتت به عنوان یه عکاس مهم نیست. اولین نکته اینه که یه انسان کنجکاو، علاقمند و دلسوز باشی. عکاسی بعد از این قرار میگیره.هر چه شادتر باشی، عکسای بهتری میگیری. هر چه کنجکاوتر باشی، توی عکاسی مشتاق تر خواهی بود.
توی عکاسیت خوش بگذرون. مثه یه بچه. و هیچ وقت کاوش رو متوقف نکن.

دوستدارت
اریک

 

[پایان]

 

نویسنده : اریک کیم

مترجم : مهدی

*ترجمه از روی نسخه الکترونیکی منبع باز (open source).

 

 

درحال ارسال
امتیاز دهی کاربران
( رای)